نور ملکوت حج جلد 1

ـ آخر من کی رفتم؟! خدایا، تو که صادقی و صادقین را دوست داری، من‌که این کارها را نکرده‌ام؛ چرا اینها را در اعمال ما نوشته‌ای؟!

لذا تعجب می‌کند. بیچاره خودش مریض و فقیر و مفلوک است، اما در نامۀ عملش می‌نویسند: این شخص هزار بنده در راه خدا آزاد کرده است، سفره‌ها انداخته است، اطعام‌ها کرده است، مسجدها ساخته است. به او می‌گویند: آیا آن روز که حرکت می‌کردی و نگاهت به فقرا افتاد، در دلت آرزو نکردی: ای کاش من داشتم و به تمام اینها انفاق می‌کردم؟! همین نیت به اینجا آمد و برایت درست کرد که تو هزار بنده را اطعام کردی و هزار بنده را آزاد کردی.

اثبات صدق نیت شرط اساسی قبولی عمل

اما به شرط اینکه اگر پول به دستش برسد، این کار را بکند؛ نه مثل بعضی که وقتی ندارند، می‌گویند: ”این کار را می‌کنیم و آن کار را می‌کنیم.“ اما وقتی پول به دستشان آمد، فراموش می‌کنند! سر خدا هم کلاه نمی‌رود؛ او بسیار دقیق و حسابگر خوبی است. اما اگر واقعاً این‌طور باشد که وقتی در مَسند کار نیست، می‌گوید: ”اگر من در مسند کار واقع شوم، چنین و چنان خدمت می‌کنم.“ و وقتی در مسند کار هم قرار گرفت، همان کار را بکند؛ و اگر پول دستش آمد، همان سفره را بیندازد، همان غلام را آزاد بکند، همان حج را برود و همان جهاد را بکند؛ اگر این‌طور بود، تمام اینها در نامۀ عمل او هست.¹

بنابراین، آقاجان! ما هیچ‌وقت از خداوند علیّ أعلیٰ گله نداشته باشیم که چرا به ما پول ندادی تا ما خانۀ خدا را بنا کنیم، قبر حضرت سیدالشهدا علیه السّلام را بسازیم، قبر امیرالمؤمنین علیه السّلام را بسازیم، چه کنیم و چه کنیم. خدا هم صاف جواب ما را می‌دهد و می‌گوید: راست می‌گویی؟ همۀ این کارها را کرده‌ای؛ بیا و به نامۀ عملت نگاه کن: قبر حضرت سیدالشهدا علیه السّلام را بنا کردی، حرم امیرالمؤمنین علیه السّلام را ساختی، آینه‌کاری کردی، قرآن چاپ کردی، مسجدها ساختی. این‌قدر در نامۀ عملت