نور ملکوت حج جلد 1

می‌ریزم که نمی‌توانی حسابشان کنی!

اما اگر راست نباشد، می‌گویند: واقعاً می‌خواستی این کار را بکنی یا نه؟ می‌گویی: بله! بعد در مقام امتحان به تو نشان می‌دهند که ما راه را برای تو باز کردیم، ولی خودت بستی؛ گفتی اما عمل نکردی؛ هنگامی که وسیله و سبب در دست تو نبود، نیت بود؛ اما وقتی وسیله دادیم، آن را پس زدی.

پس خدای علیّ أعلیٰ خیلی عادل است، این‌قدر عادل است که هرکس را می‌برد و در جای خود و مقام خودش قرار می‌دهد، و تمام اشکالات و گله‌ها هم از بین می‌رود. اینها تا آنجایی است که انسان می‌خواهد با فکر خودش در مقام انطباق با عالم ظاهر، کار خدا را بررسی کند و حُجت را علیه او تمام کند؛ اما وقتی انسان را از این مرحله عبور می‌دهند و با حساب واقع اندازه‌گیری می‌شود، می‌بیند که عجیب خدایی است! آن‌وقت همه از خدا راضی می‌شوند و دیگر هیچ‌کس از خدا گله‌ای ندارد، و حجت خدا بر همۀ افراد تمام می‌شود.¹»²

حکایت تمثّل ملک به صورت علامه طهرانی در حج

«شخصی از حج برگشته و خدمت مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ رسید و گفت: ”آقا، شما را در حج دیدم.“ مرحوم والد فرمودند: ”بنده امسال حج نرفته‌ام!“

گفت: ”یعنی چه که حج نرفته‌اید! بنده شما را آنجا دیدم.“ ایشان فرمودند: ”بلند شو برو و از این مسجدی‌ها بپرس و ببین من حج بوده‌ام یا نه؟! من شب‌ها و روزها به مسجد می‌آمدم.“

ایشان نزد مرحوم والد قسم خورد و گفت:

آقا من شما را در تمام مواقف دیدم؛ در منا دیدم، در طواف دیدم، در عرفات دیدم، در همه‌جا دیدم! منتها تا جلو می‌آمدم یک‌دفعه گُم می‌شدید. خلاصه ما آنجا خیلی از دست شما شاکی شدیم.