نور ملکوت حج جلد 1

گرچه هنوز أشهر حج نرسیده باشد.»¹

«الآن اشتباهی که فقها در اینجا مرتکب شده‌اند، این است که أشهر حج را شرط وجوب می‌دانند؛² درحالی‌که شرط واجب است. یعنی وقتی ماه حج حلول کرد، دیگر آن استطاعت مُنجَّز می‌شود. نه‌اینکه استطاعتی نبوده است؛ بلکه استطاعت بوده، ولی شارع به انسان اجازه می‌داده که آن پول را در موارد ضروری خرج کند. اما در موقع حج، دیگر باید این مال را فقط به حج اختصاص بدهد.

تازه این، عنوان مُشیر است، نه عنوان استقلال؛ و مربوط به افرادی است که می‌خواهند در ماه شوال و ذی‌القعده حرکت کنند، نه افرادی که باید از مدت‌ها قبل، برای حرکت و تهیۀ زاد و راحله و امثال آن آماده می‌شدند.»³

«یادم است یک بنده‌خدایی از دوستان مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ که البته از رفقا نبود، یک سال مستطیع شده بود و به ایشان می‌گفت: ”آقا، من دیدم اگر ماه شوال برسد، مستطیع می‌شوم و باید به مکه بروم؛ لذا در ماه رمضان یک افطاری دادیم و از استطاعت خارج شدیم!“

آقا فرمودند: ”نه آقا! شما اشتباه کردید و نمی‌بایست این پول را می‌دادید.“

چون مسئلۀ استطاعت این نیست که مختص ماه شوال باشد، بلکه در شوال، مُنجَّز می‌شود. کسی که می‌داند تا زمان حج برایش استطاعت پیدا می‌شود و بعداً هم نمی‌تواند این استطاعت را دوباره تحصیل کند، باید همین مالی را که الآن به دست آورده است، برای مکه‌اش نگه دارد و آن را خرج نکند.»⁴

کم‌رنگ شدن اهمیت عبادات به‌واسطه روی‌گردانی از مکتب اهل‌بیت

«در زیارت ائمۀ بقیع علیهم السّلام می‌خوانیم:

وَ قَد وَفَدتُ إلَیکُم إذ رَغِبَ عَنکُم أهلُ الدّنیا وَ اتَّخَذوا آیاتِ اللَه هُزوًا وَ