نور ملکوت حج جلد 1

استَکبَروا عَنها.¹

معنای ”رَغِبَ عَنکُم أهلُ الدّنیا“ همین است دیگر! روی‌گردانی از اهل‌بیت، انسان را به جایی می‌رساند که وقتی برای حج به او بذل مال می‌کنند، می‌گوید: ”بروید ادله و روایات را نگاه کنید و ببینید آیا مفرّی هست که ما نرویم؟!“ و بعد هم تا آخر عمر نمی‌رود! یا اینکه امام صادق علیه السّلام می‌فرماید:

إنِ استَطَعتَ أن تَأکُلَ الخُبزَ و المِلحَ و تَحُجَّ فی کُلِّ سَنَةٍ فَافْعَل؛²

نه یک دفعه، بلکه هر سال بلند شو برو! بنابراین، جناب آقای فلان و فلان و افرادی از این قبیل، گیرم که به‌واسطۀ آن استطاعت کذایی، حَجّة الإسلام بر شما واجب نبود؛ آیا به‌عنوان استحباب هم نمی‌توانستید بروید؟! ناتوان بودید؟! گیرم که به اندازۀ یک میلیون، ده میلیون و یک میلیارد دلار پولِ ایاب و ذهاب ـ آن‌هم حداقل برای ده‌پانزده نفر ـ بذل نکردند تا آن استطاعت حاصل شود؛ خیلی خب! اما با همین بذل عادی که کردند تا شما بروید هم استطاعت حاصل می‌شود! آیا با وجود این‌همه روایات، رفتن به حجِ مستحب این‌قدر ارزش نداشت؟! بعد هم هر وقت مستطیع شدید، حجّة الإسلام را انجام بدهید! چرا تا آخر عمر مکه نرفتید؟! چرا؟! چرا خودتان را از این نعمت و فیض عظمیٰ محروم کردید و به دیگران هم این‌چنین یاد می‌دهید و آنها را هم محروم می‌کنید؟! ”ضَلّوا و أضَلّوا“³ هر دو؛ هم گمراه شدید و هم گمراه کردید!