نور ملکوت حج جلد 1

من با خود می‌گویم چه داستانی در قضیۀ مکه است که امام علیه السّلام در شب قدر، از خدا تقاضا می‌کند که حج بیت‌اللَه را نصیب من کن؟! خب، این دعای شب قدر است! این قضیه و مسئلۀ حج چیست که این‌قدر اهمیت دارد؟! امام علیه السّلام، اولین مسئله‌ای که مطرح می‌کند، حج است و بعد از آن است که می‌گوید مثلاً: رزق را چنین کن و دعاها را مستجاب کن و...؛ ولی اولین مطلبی که حضرت روی آن دست می‌گذارند، حج بیت‌اللَه‌الحرام است.

مقایسۀ نگرش معصومین علیهم السّلام و برخی علما به فریضۀ حج

آخر حضرت در این حج چه دیده‌اند؟! همین چیزی را که ما دیدیم؟! که آن شخص ـ اسمش را نمی‌برم ـ در مجلسی، در سن نودسالگی و در هنگام مرگ، افتخار می‌کند که: ”من در این مدت، مستطیع نشدم که حج بجا بیاورم!“¹ آن‌هم چه کسی؟ مثلاً یک عالم و یک فقیه!

آیا آدم می‌تواند به او فقیه بگوید؟! فقیه یعنی کسی که فقه [به جانش نشسته باشد.] آیا این شخص، تا حالا این دعای شب قدر را نخوانده است؟! هر سال که حداقل در سه شب قدر این دعا را داریم؛ البته در جای دیگر هم می‌شود آن را خواند. پس او چه برداشتی از حج دارد که تازه افتخار می‌کند: ”ما مثلاً خیلی زاهد و عابد هستیم و پول جمع نکردیم که به مکه برویم!“ و حالا با افتخار می‌گوید: ”ما دیگر توفیق پیدا نکردیم و مستطیع نشدیم!“ این را کسی می‌گوید که هزاران مرید دارد و هرکدامشان اگر دستش را بگیرند، او را به حج می‌برند؛ اما او با این دید به مسئله نگاه می‌کند.

در مقابل، امام معصوم در شب قدر از خدا تقاضا می‌کند که امسال توفیق زیارت بیت‌اللَه را پیدا کند، با اینکه ده دفعه هم رفته است. امام مجتبی علیه السّلام بیست‌وچهار یا بیست‌وپنج مرتبه به حج مشرّف شدند و اکثر این سفرها را از مدینه تا مکه پیاده طی کردند؛ درحالی‌که مَواشی، شتران و اسب‌های حضرت، جلوتر حرکت می‌کردند و بار می‌بردند و ایشان هم می‌توانستند سوار شوند؛ اما حضرت این