نور ملکوت حج جلد 1
مقدمات و مبانی حج
کتاب حاضر، جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت حج» و دربرگیرندۀ مبانی و مباحث مقدماتی این فریضه است. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضواناللهعلیهما) است، حج را از منظر عرفانی تحلیل کرده و تفاوت نگاه معصومین علیهمالسلام و علمای ربانی را با سایر افراد به این فریضه نشان میدهد. مؤلفان ضمن نقد نگاهِ صرفاً ظاهری و تأکید بر حقیقت و باطن حج، مسائل مهم فقهی (مانند استطاعت) را نیز در کنار مباحث عرفانی بررسی کردهاند. این کتاب با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تدوین شده است.
نور ملکوت حج جلد 1
70رابطۀ مقام امامت و ادراک عمیق اسرار باطنی حج
امام حسن مجتبی علیه السّلام در زمان حیات خود، بیستوپنج بار از مدینه به مکه آمدند و اکثر این مسافرتها با پای پیاده بود. بین مکه و مدینه هفتاد یا هشتاد فرسخ فاصله است، اما اکثر این راه را پیاده طی کردند؛ درحالیکه مرکبهای حضرت جلوتر حرکت میکردند، نهاینکه ایشان مرکب نداشتند.1
امام حسن علیه السّلام بعد از رسیدن به امامت چه احساسی داشتند؟ امام که از پیغمبران هم بالاتر است؛2 البته حضرت رسول صلّیاللَه علیه و آله و سلّم مقام امامت هم داشتند.3 امام حسن علیه السّلام چه احساسی داشتند که بیستوپنج بار، اکثرِ آن هم پیاده، به حج رفتند؟4 چه احساسی داشتند؟ بیکار بودند؟ یا اینکه نه، تازه امام بعد از رسیدن به امامت میفهمد که اینجا چه خبر است و میبیند که قضیه چیست. آن چیزی را که امام میفهمد، ما صدهزار سال دیگر هم نمیفهمیم! ما به اندازۀ ادراک خودمان میفهمیم.
ما به اندازۀ ادراک خودمان میفهمیم و گیج و حیران میشویم، حال ببینید فهم و ادراک امام چگونه است؛ چرا؟ چون عنایت و لطف پروردگار حد و حصر ندارد؛ برای ما یکطور تقسیم میکند و برای امام، طوری دیگر. هر دو به یک مکان میرویم، هر دو دور کعبه، عرفات، منا و مشعر میرویم، اما آنچه به ما میرسد یک چیز است
- مناقب آلأبیطالب علیهم السّلام، ج ٤، ص ١٤.
- رجوع شود به بصائر الدّرجات، ص ٧٠ ـ ٧٥ و ٢٢٧ ـ ٢٣١؛ الکافی، ج ١، ص ١٧٥؛ المیزان، ج ١، ص ٢٦٦ ـ ٢٧٩.
- رجوع شود به علل الشّرائع، ج ١، ص ١٧٥؛ الکافی، ج ١، ص ١٩٠.
- سایت مکتب وحی، دروس، فقه، حج، درس ١٠١:
«حالِ موسی بن جعفر و امام مجتبی علیهم السّلام هنگامیکه پیاده میرفتند، این بود که میخواستند جنبۀ عبودیت بیشتری را اعمال کنند، نهاینکه به خود ضرر برسانند. حالِ عبودیت با سختی دادن به خود فرق میکند؛ اینها دو حالِ متفاوت است: یک حال، آن است که انسان سوار بر مرکب شود و برود و حال دیگر، آن است که پیاده برود.» (آیةاللَه طهرانی)
