نور ملکوت حج جلد 1

﴿وَأَذِّن فِي ٱلنَّاسِ بِٱلۡحَجِّ يَأۡتُوكَ رِجَالٗا وَعَلَىٰ كُلِّ ضَامِرٖ يَأۡتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ﴾.¹

﴿يَأۡتُوكَ رِجَالٗا﴾ یعنی با پای پیاده بیایند. ﴿ضَامِرٖ﴾ هم یک چهارپا و الاغ لاغری است که اگر به مکه برسد، شاید غزل خداحافظی‌اش را بخواند! به این می‌گویند: ضامر.²

آیا خدا در این آیه با ما شوخی کرده یا دارد جدی صحبت می‌کند؟ آیۀ قرآن، وحی است و در وحی هم حرفی نیست و نمی‌توانیم بگوییم که استنباط ابی‌بصیر و محمد بن مسلم و سکونی و از این حرف‌ها است. این، آیۀ قرآن است و یک واو و فاء هم در آن جابه‌جا نشده است و اگر بشود، آیه عوض می‌شود.

وقتی این آیه به گوش شما می‌رسد: ﴿وَأَذِّن فِي ٱلنَّاسِ بِٱلۡحَجِّ يَأۡتُوكَ رِجَالٗا وَعَلَىٰ كُلِّ ضَامِرٖ﴾، بینَکم و بینَ اللَه، چه تصویر، چه واقعیت و چه نقشی از این واجب و این عبادت و نُسک در ذهنتان تجلی می‌کند؟ آیا این تصویر به ذهنتان می‌آید که هفت نفر [باید همراه] باشند تا یکی زیر بغل آقا را بگیرد، یکی آن‌طرفش را و یکی هم ساکش را، که یک‌وقت دست آقا سنگین نشود؟! چون برای این آقایانی که این‌طرف و آن‌طرف می‌روند، خیلی کسر شأن است که کیفشان را دست بگیرند؛ برای همین آن را به این و آن می‌دهند تا برایشان بیاورند؛ مگر اینکه کیفی باشد که حتماً باید خودشان دست بگیرند!

ابتعاد از روح قرآن سبب فهم نادرست از آیات

آیا حج رفتن، این‌قسم است که شش نفر از عقب و شصت نفر از جلو راه بیفتند؟! تازه بعد هم می‌گویند: ”ما مستطیع نشده‌ایم تا به مکه برویم.“ تو مستطیع نشده‌ای؟! آیا تو نمی‌توانستی آن عمامه‌ات را سرت بگذاری، عصایت را دستت بگیری و تنها راه بیفتی