نور ملکوت حج جلد 2

انسان آب بنوشد و مستحب است که به سر و بدن خود نیز بریزد.¹ ما وقتی به حج می‌رفتیم، آب را روی خودمان خالی می‌کردیم و کاملاً خیس می‌شدیم. در آن سفر اولی که با مرحوم والد به حج رفتیم ـ که من حدود شانزده‌ساله بودم و ایشان هم در روح مجرّد آورده‌اند ـ رفقا به ایشان می‌گفتند: ”آقا شما بریزید!“ آن زمان شیر آب در خود مسجدالحرام بود و مانند الآن نبود. ایشان کاسه و ظرف را پر می‌کردند و روی سر ما می‌ریختند و یکی‌یکی ما را خیس می‌کردند؛ بعد دومی و سومی و چهارمی! وقتی که کاملاً مانند کسی که استحمام کرده است می‌شدیم، نفر بعدی می‌آمد. این‌طور سرِکیف طوافمان را می‌کردیم، سَعیمان را انجام می‌دادیم و می‌فهمیدیم قضیه چیست و چیزی متوجه می‌شدیم.

اکنون می‌گویند سریع طواف و سعی را انجام بده و بعد هم می‌گویند: ”از دست این طواف و اعمال خلاص و راحت شدیم!“ خب، این‌که نشد! واللَه قسم ائمۀ ما این‌گونه حج انجام نمی‌دادند! قسم جلاله می‌خورم و روز قیامت بیایید جلوی مرا بگیرید؛ واللَه آنان این‌طور انجام نمی‌دادند!

توصیۀ امام باقر به امام صادق علیهما السّلام در طواف به خسته نکردن خود

امام صادق علیه السّلام نوجوان بودند و داشتند طواف می‌کردند؛ امام باقر علیه السّلام هم نشسته بودند. امام صادق مدام طواف می‌کردند و از سر و روی آن حضرت همین‌طور عرق می‌ریخت. امام باقر صدایشان کردند: ”بیا اینجا.“ ایشان آمدند. اگر در بعضی از عبارات اشتباه نکنم، فرمودند:

یا بُنَیَّ، إنّ اللَهَ إذا أرادَ بِعَبدٍ عَملًا یَرضیٰ بِالأقلّ؛² ”اگر خدا از عبد و بندۀ خود