نور ملکوت حج جلد 2

نشسته‌اید و پشتتان را هم به کعبه کرده‌اید و این حرف‌ها را می‌زنید؟! اینجا، جای این حرف‌ها است؟!“ تازه کمی از ما بدشان هم آمد.

النّظرُ إلَی الکَعبةِ عِبادةٌ؛ نگاه‌کردن به کعبه موجب ایجاد ارتباط است و ارتباطِ انسان را با آن مظهر نزول جذبات برقرار می‌کند؛ کعبه مظهر نزول جذبات است. وقتی که شما با کعبه ارتباط برقرار می‌کنید، از آنجا می‌گیرید و به مثال و برزخ و ملکوتتان نازل می‌شود؛ حال هر کسی برحسب آن مرتبه‌ای که دارد.¹ طبعاً مرحوم پدر ما ـ رضوان اللَه علیه ـ که نگاه می‌کردند، با آن نگاهی که ما می‌کنیم فرق می‌کند؛ آن‌که ما نگاه می‌کنیم به یک نحو است، آن‌که ایشان و بزرگان و اولیا نگاه می‌کنند به نحوۀ دیگر است.

ضرورت به سختی نینداختن خود در انجام اعمال

بنابراین، بیا بنشین؛ وقتی استراحت کردی، دو رکعت نماز خواندی و نشستی و یک ساعت هم گذشت، دوباره برخیز و یک دور دیگر طواف کن. امام باقر علیه السّلام به فرزندش می‌فرماید:

این‌قدر خودت را به زحمت نینداز، خدا از بندۀ خود به کم قناعت می‌کند.

البته به کمِ باحال! امام باقر علیه السّلام می‌خواهد این را بگوید و در کلام ایشان نهفته است. لذا همین‌طور پیوسته رفتن و عرق‌ریختن صحیح نیست و آن”أفضلُ الأعمالِ أحمَزُها“² مربوط به اینجا نیست؛ بلکه مربوط به جایی است که راه برای انسان منحصر باشد، یا اینکه برای تغییر و تبدیل آن، فاصلۀ زمانی نداشته باشد؛ آنجا می‌گویند: ”أفضلُ الأعمالِ أحمَزُها؛ انسان وقتی می‌خواهد عملی را انجام دهد، آن را که مشکل‌تر است انجام دهد“ و طبعاً عبودیت در آن بیشتر است؛ ولی اگر با حُموزَت،