نور ملکوت حج جلد 2

کعبه ـ خانۀ خدا ـ افتاد، دست‌های خود را بلند کرده و تکبیر گفتند¹ و سپس گفتند:

اللَهمّ أنتَ السّلامُ و مِنکَ السّلامُ، فَحَیَّنا رَبَّنا بِالسّلامِ. اللَهمّ زِد هَذا البَیتَ تَشریفًا و تَعظیمًا و مَهابَةً و بِرًّا، و زِد مِن شَرَفِهِ و کَرَمِهِ مِمَّن حَجَّهُ أوِ اعتَمَرَهُ تَشریفًا و تَکریمًا و تَعظیمًا و بِرًّا!²

”بار پروردگارا، تو حقیقت سلام و اسم سلام و عالَم سلام و سلامتی و امن هستی. و سلام بر عالَمیان از ناحیۀ وجود أقدس تو افاضه می‌شود؛ پس بار پروردگارا، ما را با اسم سلام خود تحیّت بخش و وجود ما را سراسر از سلام و سلامت خود سرشار فرما! بار پروردگارا، بر شرافت و عظمت و مهابت و احسان این خانه بیفزا و از شرف و کرامت آن، بر شرافت و کرامت و عظمت و احسان کسانی که حج آن را بجا می‌آورند و یا عمرۀ آن را انجام می‌دهند، افزون کن!“

استلام، بوسیدن و سجده بر حجرالأسود در روایات

از جابر بن عبداللَه روایت است که:

چون وارد مکه شدیم و آفتاب برآمده بود، رسول خدا صلّی‌اللَه علیه و آله و سلّم تا درِ مسجدالحرام آمدند، آنگاه شتر خود را خوابانیده و در داخل مسجد شدند و یک‌سره به‌سوی حجرالأسود رفتند و آن را استلام³ نمودند، درحالی‌که دو چشم آن حضرت پر از اشک شده و سرازیر می‌شد؛ و چون طواف کرده و از آن فارغ شدند، حجرالأسود را بوسیدند و دست‌های خود را بر آن مالیده و به صورت خود مالیدند.⁴

و از عکرمه از ابن‌عباس روایت است که گفت: