نور ملکوت حج جلد 2

من همیشه به حجر اسماعیل می‌رفتم و دعا می‌کردم.

ایشان کنار کعبه می‌ایستادند و دعا می‌کردند و بعد آنجا دو رکعت نماز می‌خواندند؛ روزی دو رکعت نماز هم در آنجا فراموش نشود. سیزده نفر از انبیا علیهم السّلام در همان محل حجر اسماعیل مدفون هستند.¹»²

«هم‌چنین مرحوم والد می‌فرمودند:

انسان داخل حجر اسماعیل و در تحت میزاب (ناودان) ذوی‌الحقوق، پدر و مادر، کسانی که به گردن او حق دارند و هم‌چنین بستگان خود را یاد کند.»³

غلبۀ رحمت در حجر اسماعیل هنگام دعا

«در یک سفر عمره‌ای که مشرّف شده بودم، یک شب به همان حجر اسماعیل، زیر ناودان رفتم و دعا می‌کردم. در آن حال اصلاً خود دعا می‌آمد؛ افراد، فامیل، رفقا، همگی همین‌طور در ذهنم رژه می‌رفتند؛ خواه‌ناخواه به یادم می‌آمدند. تمام افراد به یادم آمدند؛ از آن افرادی که ما را مدح و ثنا می‌کنند تا آن افرادی که عنایت و لطفشان را به‌نحو دیگری ابراز می‌کنند! اصلاً نتوانستم نفرین کنم؛ زبانم نمی‌گشت؛ حتی اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم.

با خود گفتم: اینجایی که ایستاده‌ای، جای نفرین نیست. این مکان با خیابان فرق می‌کند؛ اینجا زیر ناودان طلاست، زیر ناودان رحمت است، در حِجر اسماعیل است، کنار پردۀ کعبه است؛ اینجا جای نفرین نیست. لذا اگر هم می‌خواستم،