نور ملکوت حج جلد 2

اهمیت انجام طواف به نیت رسول خدا

«و بهتر این است که انسان همۀ طواف‌هایی را که انجام می‌دهد برای رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم باشد و همۀ نیت او نیت رسول خدا باشد؛ البته اگر پدر یا مادر و یا بستگان و ذوی‌الحقوقی از او فوت کرده‌اند، همۀ اینها را در بطن و در سعۀ وجودی رسول خدا بداند و طوافی را که می‌کند، برای رسول خدا انجام دهد و اصلاً نیت او این باشد. آن‌وقت طبعاً منافع آن به آنها هم بیشتر می‌رسد.»¹

«مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند:

وقتی به مکه می‌روید، هر طوافی را که انجام می‌دهید به نیت رسول خدا انجام دهید.

طبعاً افرادی که به آنجا می‌روند، می‌خواهند برای پدرشان که فوت کرده، برای مادرشان و یا برای بستگانشان طواف انجام دهند؛ آنهایی هم که یک‌خُرده [متعبّدتر] هستند، حتی برای ائمه، امام زمان و... انجام می‌دهند. وقتی به آنها می‌گوییم که نیت، فقط و فقط رسول خدا باشد، گویی یک‌طوریشان می‌شود! می‌پرسند: تکلیف پدرمان چه می‌شود؟ آیا می‌شود لا‌به‌لای این نیت رسول خدا، پدرمان را هم اضافه کنیم؟

می‌گویم: نه، آن را هم نیت نکن؛ بگذار بیشتر به پدرت برسد! اما نمی‌فهمد که چه می‌گویم و خیال می‌کند اگر این را در نیت نیاورد، رسول خدا همه را برای خودش برمی‌دارد و هرچه طواف کرده، دیگر به پدر و مادرش یا به هیچ‌کسِ دیگر نمی‌رسد؛ درحالی‌که هرچه نیت تو صاف‌تر باشد، آن‌طرف از نظر حجم، قدرت و قوت، قوی‌تر می‌شود.

آنچه به پیغمبر می‌رسد را که پیغمبر برای خودش برنمی‌دارد؛ ایشان آن را پخش می‌کند: اول به پدرت می‌دهد، به مادرت می‌دهد، به قوم و خویش‌هایت می‌دهد، به آنهایی که از دنیا رفته‌اند و به هر کسی که داری، می‌بخشد.

چون ما از عالم معنا و حقیقت دور هستیم، مسائل را با دیدِ ظاهر و شعور