نور ملکوت حج جلد 2

خودمان ارزیابی می‌کنیم و با خود می‌گوییم: اگر ثواب را به پیغمبر هدیه بدهیم، دیگر چیزی به دیگری نمی‌رسد؛ پس بگذار مخفیانه لابه‌لای آن، آن دیگری را هم نیت کنیم! لذا می‌گوییم: خدایا! این طواف برای پیغمبر است، اما یک‌خرده هم به پدرمان برسد، یک‌خرده هم به او بده و او هم در نیّتم هست. خلاصه، این طوافی که انجام می‌دهیم، دو قدم برای رسول خدا است، یک قدم برای پدرمان؛ سه قدم برای رسول خدا است، دو قدم برای مادرمان؛ چهار قدم برای رسول خدا است و چند قدم هم برای خواهرمان یا هر کسی که مدّنظر است؛ اما نه، مرحوم والد می‌فرمودند: فقط رسول خدا.

عمره می‌روی، نیتش رسول خدا باشد؛ طواف انجام می‌دهی، نیتْ رسول خدا باشد؛‌ روزی یک حزب قرآن می‌خوانی، ثوابش هدیه به رسول خدا باشد و همه را به پیغمبر واگذار کن. چراکه پیغمبر اصل است؛ هم اول است، هم وسط است و هم آخر؛ پس ما همه را به ایشان واگذار کنیم.

طبعاً پیغمبر هم که اینها را برای خودش برنمی‌دارد؛ او می‌داند تو فرزند فلان شخص هستی و وقتی می‌بیند از این دریچه آمده است، چرا بخواهد بُخل ورزد و به آن افرادی که منتسب به تو هستند و به اعمال و رفتار تو چشمِ امید دارند، ندهد؟ اصلاً آیا چنین چیزی امکان دارد؟! ولی برای ما، پذیرش این قضیه یک‌مقدار مُستبعَد است و کمی نیاز به [تأمل] دارد.»¹

اهمیت استفاده از شب‌های مسجدالحرام

«سعی کنید اغلب اوقاتتان را، مخصوصاً شب‌ها تا صبح، در مسجدالحرام بگذرانید. آنجا حال‌وهوای عجیبی دارد. چون در روز هوا گرم است و نمی‌توان در آنجا ماند، مگر اینکه انسان به قسمت‌های طاق‌دار برود؛ ولی شب می‌توان همان‌جا بود. نماز و دعایتان را هم همان‌جا بخوانید. کاری کنید که روز را استراحت کنید و شب را بیدار باشید. مغازه‌های اطراف هم باز است؛ اصلاً شب تا صبح، همۀ مغازه‌ها باز هستند. هر وقت خسته شدید، بروید بیرون، یک آب‌میوه بنوشید و دوباره بازگردید.