نور ملکوت حج جلد 2

شب‌های آنجا بسیار بهتر است، قدر بدانید؛ شب‌های مسجدالحرام را بسیار قدر بدانید. حتی بعضی از دوستان ما که آنجا بودند، دیگر اصلاً به مسافرخانه و هتل نمی‌رفتند و همان‌جا در مسجدالحرام می‌ماندند. درِ مسجدالحرام را اصلاً نمی‌بندند و همیشه باز است. به افراد اجازه می‌دهند به طبقۀ دوم هم بروند ـ اکنون به طبقۀ بالا اجازه نمی‌دهند، اما به طبقۀ دوم اجازه می‌دهند ـ و آنها دیگر همان‌جا می‌خوابیدند. این‌طور که تعریف می‌کردند، در آن یک هفته، تمام وقتشان را در مسجدالحرام می‌گذراندند. انسان آنجا واقعاً احساس می‌کند که روی زمین قرار ندارد و در عالمی دیگر است؛ پس از آنکه بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که آن مدت، گویی اصلاً در عالم حساب نمی‌شده و روی زمین به‌حساب نمی‌آمده است.»¹

اشتراک رفقای سلوکی در نصیب معنوی

«رفقا بدانند: در آنجا با همان نیات خودشان و با افکار صاف و برگرفته از روش بزرگان و اولیا بهره‌مند می‌شوند و خداوند به آنها توفیق می‌دهد؛ و همین‌که اشتراک در مسیر وجود دارد، وقتی نصیبی به شخصی برسد، از باب حکم ظروف مرتبطه به بقیه هم می‌رسد؛ کاملاً نسبت به این قضیه مطمئن باشید.

همین‌که انسان نشسته و با رفیق سلوکی و هم‌مسیر خود احساس اشتراک و وحدت می‌کند، کأنّ او هم در آنجا حضور دارد. من که حالم این‌طور است و واقعاً چنین مسئله‌ای را احساس می‌کنم.

وقتی خودم به این اماکن مشرّف می‌شوم، واقعاً احساس می‌کنم که دوستانم با من هستند و با خود می‌گویم: ”حالا دیگر چه دعایی کنم؟! خودشان اینجا هستند و حضور دارند!“ و همین‌طور نسبت به رفقایی که مشرّف می‌شوند هم چنین احساسی دارم و خود را با آنها می‌بینم و احساس می‌کنم؛ و وقتی به زیارت آنها می‌روم و مراجعت می‌کنم، انگار خودم به چنین سفری رفته‌ام. منتها شما می‌روید آنجا و زحمت و بالا و پایین و آفتاب و... را متحمّل می‌شوید و ما در اینجا استفاده‌اش