Name: نور ملکوت حج جلد 2 اسرار و احکام حج - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

نور ملکوت حج جلد 2

122

¹
1. ← خواستم! گویا خود شما مشرّفید.
  باری:
  إلَیکَ قَصدِی لا لِلبَیتِ و الأثَرِ *** و لا طَوافِی بِأرکانٍ و لا حَـجَرِ
  صَفاءُ دَمعِی الصَّفَا لِی حِـینَ أعبُرُهُ *** و زَمزَمِی دَمعَةٌ تَجرِی مِنَ البَصَـرِ
  عِرفانُکُم عَرَفاتِی إذ مُنایَ مِنیٰ *** و مَوقِفی وَقفَةٌ فِی الخَوفِ و الحَذَرِ
  و فیکَ سَعیِی و تَعمیرِی و مُزدَلَفِی *** و الهَدْیُ جِسمِی الّذِی یُغنِی عَنِ الجَزَرِ
  و مَسجِدُ الخَیفِ خَوفِی مِن تَباعُدِکُم *** و مَشعَرِی و مَقامِی دُونَکُم خَطَرِی
  زادِی رَجائِی لَکُم وَ الشَّوقُ راحِـلَتِی *** و الماءُ مِن عَبَراتِی و الهَویٰ سَفَرِی*
  باری:
  اُصَلِّی فَأشدُو حِـینَ ألهُو بِذِکرِها *** و أطرَبُ فِی المِحرابِ و هِیَ أمامِی
  و بِالحجِّ إن أحـرَمتُ لَبَّیتُ بِاسمِها *** و عَنها أرَی الإمساکَ فِطرَ صِیامِی**
  امید است در این چند روزه نیز عنایات حضرت باری مستدام باشد و برای شما نیز دعاهایی بنماییم، خدمت همۀ احبّه و اعزّه به عرض سلام مصدّعم.
  والسّلامُ علیکُم و رحمةُ اللَهِ و برَکاتُه‌
  سید محمدحسین حسینی طهرانی‌
  ٢/ ذوالحجة/ ١٣٩٢»
  * محاضرة الأبرار و مسامرة الأخیار، ج ١، ص ١٨٣، به نقل از أباعبداللَه احمد بن محمد بن احمد شیرازی، با قدری اختلاف. ترجمه:
  «قصد من تویی، نه کعبه و آن آثار؛ و طوافم نه بر گِرد رکن‌ها و سنگ‌هاست.
  صفایِ اشک من، همان صفایِ من است، آنگاه که از آن می‌گذرم؛ و زمزم من، اشکی است که از دیدگانم جاری است.
  معرفت شما عرفات من است، و آرزوهایم همان مِنای من است؛ و موقف من، ایستادنی در مقام خوف و حذر است.
  سعی من و عمرۀ من و مزدلفۀ من، همه در راه توست؛ و قربانی من، این جسم من است که از ذبح شدن بی‌نیازم می‌سازد.
  مسجد الخیف برای من، همان خوف من از دوری شماست؛ و مشعر و مقام من، در غیاب شما، مایۀ خطرِ من است.
  توشۀ راهم، امیدم به شماست و اشتیاق، مَرکبِ من است؛ و آبِ [راهم] از اشک‌هایم، و عشق، سفرِ من است.» (محقق)
  ** دیوان ابن‌فارض، ص ١٨٩، با قدری اختلاف. ترجمه:
  ««نماز می‌خوانم، اما آنگاه که با یاد او سرمست می‌شوم، آواز می‌خوانم؛ و در محراب به‌وجد می‌آیم، درحالی‌که او در برابر من است.
  و در حج، اگر مُحرِم شوم، به نام او لبیک می‌گویم؛ و خودداری کردن از یاد او را، به‌منزلۀ افطار کردن روزه‌ام می‌دانم.» (محقق)