نور ملکوت حج جلد 2

مسئله‌ای است که از این نقطه‌نظر بسیار مهم است و یکی از نقاط کلیدی استنباط است.»¹

بهترین دعا: عبودیت، معرفت و عافیت

«[مطلب دیگر اینکه در این ایام و این اماکن] از خداوند حاجتی بخواهید که پس‌ازآنکه برآورده شد، احساس غبن نکنیم که چرا بهترش را نخواستیم! فقط عبودیت و معرفت خود پروردگار و عافیت دارَین (دنیا و آخرت) را بخواهید.

عافیت، به معنای تطبیق عمل و وجود انسان است با آنچه مورد رضای پروردگار است؛ به این مسئله عافیت می‌گویند. چه‌بسا ممکن است انسان سالم باشد، ولی این سلامت برای او عافیت نباشد؛ چون ممکن است سلامت موجب غرّه شدن و گول خوردن او شود، و موجب گردد که مغرور به دنیا و منصرف از ”او“ شود؛ ولی اگر انسان عافیت را بخواهد، در هر حالی رضای او و عبودیت او مطرح است؛ چه سالم باشد چه مریض، چه در سعه باشد چه در ضیق؛ در تمام این امور چون او رضایت دارد، دیگر مسئله تمام است! این عافیت است.

بنابراین بهترین دعا این است که عبودیت را بخواهیم: ”خدایا! ما را آن‌چنان قرار بده که عبد تو باشیم!“ می‌خواهم این را عرض کنم: حتی رسیدن به او و خواستِ او را هم نداشته باشید؛ بلکه بگوییم: ”خدایا، ما را بندۀ خودت قرار بده، می‌خواهی برسان یا نرسان!“ مولا نسبت به بنده‌اش چه می‌کند؟ اینکه بگوییم: ”خدایا ما را به خودت برسان!“ این‌هم خودش خواستی از طرف ماست؛ ولی اگر عبودیت را بخواهیم، دیگر در آن همه‌چیز هست. بگوییم: ”خدایا ما را عبد خودت کن و ما را از اینجا به جای دیگری مینداز! حال دیگر هرچه می‌خواهی بکنی، بکن؛ و خودت هم این خواست را از ما بردار و خودت هم تحمّلش را عطا کن تا اینکه مراتب عبودیت را طی کنیم.»²