نور ملکوت حج جلد 2

ماه در شب قدر به هر مقدار بود، شب بعد و شب قبل آن هم همین است و تفاوتی نمی‌کند. زمان که فرق نمی‌کند. شب نیمۀ شعبان هم همین است و روز عید قربان هم مسئله همین است؛ در مواقع مختلف و در ظرف‌های مختلف و خصوصیات مختلف، مسئله به همین کیفیت است.

چرا مطلب این‌طور است؟ چون ارادۀ پروردگار به این زمان خاص تعلّق گرفته است. ماه رمضان خصوصیتی دارد که اختصاص به ماه رمضان دارد و اگر شما مثلاً ماه ذوالقعده را روزه بگیرید، با ماه رمضان فرق می‌کند؛ اگر شما ماه ربیع‌الأول را روزه بگیرید و بگویید: ”ما به‌جای ماه رمضان، ماه ربیع‌الأول را روزه می‌گیریم، چون آن موقع حالمان خیلی خوش نیست“؛ هیچ فایده‌ای ندارد! همین‌که ماه رمضان می‌آید، انسان احساس می‌کند که حال‌وهوا عوض شد. خورشید و زمین که همان است و تفاوتی نکرده‌اند، اما مسئله فرق پیدا کرد و بزرگان این مطلب را می‌فهمند.

حکایت شیخ محمد بهاری و رؤیت ملائکه در مسجد سهله

دیشب کتابی می‌خواندم و دیدم داستان‌های بسیار خوبی در آن هست. حکایات بسیاری از بزرگان بود و حکایات بسیار لطیف و ظریفی بود. حکایتی در آن از مرحوم آقا سید ابوالقاسم لواسانی (وصیّ ظاهری مرحوم آقا سید احمد کربلایی)¹ نقل می‌کرد:

بعضی شب‌ها به‌اتفاق مرحوم آقا شیخ محمد بهاری به مسجد سهله می‌رفتند، زیارت می‌کردند و تا صبح هم می‌ماندند.

(مرحوم آقا شیخ محمد بهاری از اولیای خدا و از شاگردان مرحوم آخوند ملاحسینقلی همدانی و به‌اصطلاح هم‌شاگردی آقا سید احمد کربلایی ـ رضوان اللَه علیهم ـ بود؛² یعنی هر دو با هم نزد مرحوم آخوند می‌رفتند؛ و هر دو، مخصوصاً آقا سید احمد، از اعجوبه‌ها بودند. قبر مرحوم آقا شیخ محمد بهاری در دوفرسنگی همدان، در