نور ملکوت حج جلد 2

شهر بهار است و مشخص است که چقدر مرد بزرگ، نورانی و عظیم‌المنزله‌ای بوده است؛ بسیار مرد بزرگی بوده و برکت آن منطقه به‌واسطۀ وجود ایشان در آنجاست و افرادی که به آنجا می‌روند، حکایات عجیبی از آن قبرستان و از آثاری که در آن دیده‌اند، نقل می‌کنند.

هم‌شاگردی ایشان مرحوم آقا سید احمد کربلایی بوده که استاد اخلاق مرحوم قاضی ـ رضوان اللَه علیه ـ بوده است؛ و ایشان شخصیتی عجیب و نادره در عالَم فضیلت و علم بوده‌اند.)

مرحوم آقا سید ابوالقاسم با مرحوم بهاری به مسجد سهله می‌روند؛ نزدیک صبح می‌شود؛ ایشان از زیر سقف بیرون می‌آیند و می‌روند تا به آسمان نگاه کنند که آیا اذان صبح شده است یا نه؟ شک می‌کنند، بازمی‌گردند و می‌گویند: ”حالا قدری صبر کنیم تا طلوع فجر شود.“ اما می‌بینند مرحوم آقا شیخ محمد بهاری اذان می‌گویند. می‌گویند: ”آقا، قدری صبر کنیم!“ آقا شیخ محمد بهاری می‌گویند:

من خودم دیدم ملائکۀ شب رفتند و ملائکۀ روز آمدند و نوبت خود را عوض کردند؛ تو به من می‌گویی چرا اذان می‌گویی؟!¹

تبیین خصوصیت و تفاوت حال‌وهوای ایام خاص

این مسائل واقعیت دارد و عالم تکوین و این عالم ظاهری که ما می‌بینیم، گتره‌ای نیست. اگر من بخواهم شمّه‌ای از آنچه در حدود خودم شنیده‌ام نقل کنم، رفقا قدرت شنیدن ندارند؛ خیلی بی‌رودربایستی می‌گویم. تازه آن مقداری که در سعۀ من بوده و آنچه من شنیده‌ام؛ ما که چیزی نفهمیدیم، ولی چیزی که شنیده‌ایم و آن مقداری که در سعۀ ما بوده است، این مسئله است.

بنابراین حال‌وهوا عوض می‌شود. شما بگویید: ”من می‌خواهم به‌جای ماه رمضان، ماه محرم روزه بگیرم!“ نه، فایده‌ای ندارد؛ بله، روزه خوب است و انسان می‌تواند روزۀ مستحبی بگیرد، ولی آن حال‌وهوای ماه رمضان چیز دیگری است، آن