نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه می‌پردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضوان‌الله‌علیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح می‌دهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگی‌های پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبه‌های پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید می‌ورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
146کنده شود؛ و سپس خداوند آن را به زبان عربی فصیح آشکار و روشن به سخن در آورد؛ و او گفت: ”بار پروردگارا! وصیت و امامت بعد از حسین بن علی علیهما السّلام برای علی بن الحسین بن فاطمة بِنت رسول‌اللَه است.“
محمد بن حنفیه از این مشاهده مراجعت کرد و می‌گفت: ”علی بن الحسین علیهما السّلام.“1»2
استحباب عرضۀ اعتقادات بر حجرالأسود
«مستحب است که وقتی انسان همۀ این اعمال را تمام می‌کند، آنگاه در مقابل حجرالأسود بایستد. اگر انسان می‌تواند، برود و حجر را استلام کند و ببوسد؛ و این مطلب دیگری است و به‌جای خود مستحب است.
فلسفۀ شهادت امکنه و ازمنه بر اعمال (ت)
مطلبی که هست این است که حجرالأسود سنگی است که با سنگ‌های دیگر تفاوت دارد، و فهم دارد؛ البته سنگ‌های دیگر هم فهم دارند، ولی این، فهم خاص خود را دارد، شعور دارد و سعۀ وجودی او به‌نحوی است که تمام افرادی را که از زمان حضرت آدم علیه السّلام و زمانی که این سنگ از بهشت آمد، تا زمانی که قیامت برپا می‌شود به زیارت او می‌آیند، در نفس خود می‌پذیرد، مطالب آنها را در خود قرار می‌دهد، یادداشت می‌کند و در روز قیامت به آنها شهادت می‌دهد.3
- بحار الأنوار، ج ٤٢، ص ٧٧، به نقل از منتخب البصائر، ص ٧٩.
- معاد شناسی، ج ٧، ص ٢٤٦ ـ ٢٤٩. (علامه طهرانی)
- رجوع شود به تفسیر العیّاشی، ج ١، ص ٥٩.
• معاد شناسی، ج ٧، ص ٢٦٩:
«﴿بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا﴾؛١ یعنی دائماً پروردگار به زمین چنین نیرویی می‌دهد که می‌تواند آن وقایعی را که در خود گرفته و حفظ و نگه‌داری نموده، و به‌عنوان واردات ثبت و ضبط کرده است و در محفظۀ بایگانی بدون هیچ تغییری و تبدیلی مصون و محفوظ داشته است؛ همه را بیرون آورده و ارائه دهد؛ و در محکمۀ عدل خداوند، چون موقع عرض و بازرسی رسیده، و باید نشان داده شود؛ همه را در مرأیٰ و مَسمع و مَنظر صاحبانش و افرادی را که خدا بخواهد قرار دهد.
﴿يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمٰلَهُمۡ﴾؛٢ مردم از زمین جرگه جرگه بیرون می‌آیند تا اعمالشان بدانها نشان داده شود؛ معلوم می‌شود که حدیث کردن زمین به نشان دادن آن است؛ یعنی این زمین ←