نور ملکوت حج جلد 2

مستحب است انسان در کنار حجرالأسود بایستد و اعتقادات خود را به آن عرضه بدارد که: ”ای حجر، شاهد باش و در روز قیامت بیا و شهادت بده که من دارای این اعتقاد هستم!“ انسان اعتقادات خود را نسبت به خدا، قرآن، کعبه، ائمه علیهم السّلام، راه و مسیر خود بر حجرالأسود عرضه بدارد و بعد، از او اقرار بگیرد که: ”باید بیایی و مرا با همین اعتقادات در روز قیامت و در مقام حساب و کتاب و میزان تأیید کنی و به این مطالبی که اکنون گفتم شهادت دهی!“ آن هم می‌آید شهادت می‌دهد؛¹ یعنی همۀ اینها را در پروندۀ هر شخصی به‌طور خاص نگه می‌دارد و می‌آید و به این مطلب شهادت می‌دهد. این مسئله‌ای است که همۀ بزرگان هم این کار را انجام می‌دادند.»²

«ما هم این کار را کردیم؛ منتها بلد نبودیم چه بگوییم. لذا گفتیم: هرچه بزرگان، اولیا و ائمه علیهم السّلام به تو گفتند، به‌حساب ما هم بنویس و ما هم همان را می‌گوییم! خلاصه، خودمان را از حساب‌وکتاب و بیان و تفسیر عقاید و این مسائل راحت کردیم. این مسئله وجود دارد و بسیار هم مهم است. در روایت داریم که روز قیامت، حجرالأسود می‌آید و موقع حساب، شهادت می‌دهد که: این بنده، عقاید خود را این‌طور به من گفت!³»⁴

روایت سوم: انکار فضیلت حجرالأسود توسط عمر و پاسخ امیرالمؤمنین

«٣) ابن‌أبی‌الحدید از أبوسعید خُدری روایت می‌کند:

قالَ: حَجَجنا مَعَ عُمَرَ أوّلَ حَجَّةٍ حَجَّها فی خِلافَتِهِ، فَلَمّا دَخَلَ المَسجِدَ الحرامَ