نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه میپردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضواناللهعلیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح میدهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگیهای پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبههای پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید میورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
166گناه کردن هستیم؛ کلاً داریم گناه میکنیم!
طبعاً توبه هم مراتبی دارد؛ آن توبهای که اولیا میکنند با آن توبهای که ما میکنیم، خیلی تفاوت دارد! ما خیال میکنیم توبه فقط برای از دیوار بالا رفتن یا بالا کشیدن مال ملت است؛ گمان میکنیم توبه فقط برای اینهاست! نه آقا؛ توبه از خیالات، تفکرات و تصورات است، همۀ اینها توبه دارد. سوءظنها نسبت به مردم، نسبت به رفیق، همۀ اینها گناه است و همۀ اینها انسان را نگه میدارد.
فکر نکنید توبه فقط برای دزدی، ربا، سرقت و زنا است؛ اینها گناهانی است که مربوط به عامه و ظاهر است، بلکه گناهان باطنی است که باید از آنها توبه کرد. لذا اینکه میفرمودند: ”باید غسل توبه بکنیم“ منظور، غسل توبه از اینهاست: غسل توبه از توهمات و تصوراتمان در موقع احرام؛ غسل توبه از ابتعادمان از حق؛ غسل توبه از کنارهگیری از حق؛ غسل توبه از سوءظنها و آن ذهنیاتی که حرکت ما را بهسوی تجرّد، کُند و متوقف میکند! از اینها باید توبه کرد.1»2
احرام یعنی خروج از خودیت و نفی مظاهر کثرت
روایتی در باب معنای باطنی احرام و فلسفۀ تلبیه (ت)
«احرام یعنی نیت ورود در فضایی خاص که آن فضای خاص اقتضا میکند شخص از خودیت بیرون بیاید، آثار عبودیت را داشته باشد و هیچ ظهوری از مظاهر کثرت و تعلّق را با خود نداشته باشد.»3
- جهت اطلاع بر مراتب گناه و مراتب توبه، رجوع شود به معاد شناسی، ج ٧، ص ١٦٠ ـ ١٦٤.
- سایت مکتب وحی، دروس، فقه، حج، درس ٣٨. (آیةاللَه طهرانی)
- همان، درس ١١٦. (آیةاللَه طهرانی)
• همان، درس ١١٨:
«در روایت داریم:
... عن سُلیمانِ بنِ جعفرٍ، قالَ: سألتُ أباالحسَنِ علیه السّلام عَنِ التّلبِیَةِ و عِلّتِها، فَقالَ: إنّ النّاسَ إذا أحرَموا ناداهُمُ اللَهُ تَعالیٰ ذِکرُهُ، فَقالَ: ”یا عِبادی و إمائی، لَاُحَرِّمَنَّکُم عَلَی النّارِ کَما أحرَمتُم لی.“ فَقَولُهُم: لبّیکَ اللَهمّ لبّیکَ، إجابَةٌ لِلّهِ عزَّ وَ جلَّ علیٰ نِدائِهِ لهم.*
[سلیمان بن جعفر گوید: از ابوالحسن (امام کاظم یا امام رضا) علیه السّلام دربارۀ تَلبیه ←
