نور ملکوت حج جلد 2

و مانند سایر افراد، یک شکل، یک لباس، فقط‌وفقط در حال عبودیت باشی.

تازه حوله هم زیادی است و اگر مسائل دینی و حیا نبود، خدا می‌گفت آن دو را هم دربیاورید و مانند آدم و حوا همان‌طور بیایید؛ ولی دیگر آن را نمی‌شود کاری کرد.»¹

لباس احرام، نماد خروج از شخصیت و تعینات دنیوی

«اینکه انسان با دو پیراهن و دو لباس و دو حوله این کار را انجام می‌دهد، یعنی باید در اینجا خود را از هر تعلّقی در دنیا آزاد کند. در ایران هرچه بود، بود و تمام شد! آن ایران بود؛ بیا و بروها، سلام و صلوات‌ها، بالا و پایین کردن‌ها، بفرمایید و بنشینید گفتن‌ها، تعظیم و تکریم، تجارت، کسب، شریک، احترام و شخصیت، همه‌وهمه تمام شد.

وقتی شما سوار طیاره می‌شوید، دیگر باید همه را کنار بگذارید؛ فقط خودتان را با آن دو حوله فرض کنید که می‌خواهید با همان دو حوله سوار هواپیما شوید. دیگر نه کسی به شما سلام می‌کند و نه احترامی می‌گذارد. آیا در آنجا جلوی انسان تعظیم می‌کنند؟ نه، این‌طور نیست.

اگر ما اینجا در خیابان یا جلسه‌ای با عمامه باشیم، برایمان بلند می‌شوند و می‌نشینند و احترام می‌گذارند؛ اما ما آنجا در عرفات از جلوی بعضی از دوستان رد می‌شدیم و آنان ما را نمی‌شناختند! بسیار آرام می‌گذشتیم و کاری هم نمی‌کردیم که متوجه شوند؛ سعی می‌کردیم به حال خودشان باشند. چرا؟ چون مانند بقیه هستیم؛ نه عمامه‌ای داریم و نه چیز دیگری.

البته ما حوله به تن نمی‌کردیم، همان پارچۀ سفید احرام را پوشیده بودیم؛ دو قطعه پارچه داشتیم، لذا دیگر با آن‌همه جمعیت دو میلیونی هیچ تفاوتی نداریم؛ و لذت آن هم در همین است.

خطر تبدیل حج به منجلاب اعتبارات دنیوی

آنجا اگر بیایند و سلام کنند، دیگر فایده و خاصیت آن از بین می‌رود و آنجا