نور ملکوت حج جلد 2

هم می‌شود مانند همین‌جا. آن هم می‌شود اعتبارات همین‌جا؛ آن هم می‌شود گرفتاری‌ها و بدبختی‌ها و منجلابی که خودمان را در آن فرو کرده‌ایم و از آن خارج نمی‌شویم. باز هم شد همین‌جا!

باید آنجا کسی انسان را نشناسد؛ باید انسان ناشناس باشد؛ باید انسان در آنجا به حال خود باشد. اما آمدن، نشستن، گعده کردن، افراد را به دور خود جمع کردن، برای آقا حریم درست کردن و اینکه او با اطرافیانش بیاید و در گوشه‌ای از عرفات اجتماع کند؛ همۀ اینها شیطان است!

شیطان در عرفات هم می‌آید؛ بله، می‌آید. در مِنا هم می‌آید، شیطان همه‌جا می‌آید؛ به‌خوبی هم می‌آید. منتها در آن هنگام، زور شیطان نمی‌رسد از طریق عبا و عمامه و کراوات ـ البته کراوات که حرام است¹ ـ و موارد غیر حرام مانند کت‌وشلوار و امثال آن بیاید؛ بلکه با حولۀ احرام می‌آید، با لباس کتان و امثال اینها می‌آید، با دعای بعدازظهر روز عرفه می‌آید، با اذکار می‌آید! شیطان دم‌ودستگاه مفصلی دارد؛ پرونده‌های بسیاری دارد که هنوز یکی از آنها را هم برای ما باز نکرده است. ما در همان پروندۀ اول او بار زمین می‌گذاریم! درحالی‌که او پرونده‌های دیگر را هنوز باز نکرده است.

در عرفات که نشسته‌ای، برو در گوشه‌ای تنها بنشین. اینکه افراد را دور خود جمع کرده‌ای یعنی چه؟ چرا این بیچاره‌ها را معطل خود کرده‌ای؟ افراد را رها کن؛ بگذار بروند به خدایشان برسند، بگذار بروند به کارشان برسند. چرا آنان را دور خود جمع می‌کنی؟ چرا آنان را دور نَفْس خود جمع می‌کنی؟ چرا آنان را دور شخصیت خود جمع می‌کنی؟ تو شخصیت خود را از آنجا به اینجا آورده‌ای و هنوز دست