نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه می‌پردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضوان‌الله‌علیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح می‌دهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگی‌های پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبه‌های پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید می‌ورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
170بر نداشته‌ای؛ اینها را هم گرفتار کرده‌ای و نمی‌گذاری آنان نیز به آن نور برسند؛ این مسئله، بسیار مشکل است.»1
احرام یعنی ورود در حرم پروردگار و عالم قطع تعلقات
«وقتی که شخص مُحرِم می‌گوید لبیک، خود را در فضایی خاص قرار می‌دهد؛ چراکه احرام یعنی ورود در حرم پروردگار.»2
«اینکه شخص اکنون می‌گوید لبیک، بدین معناست که خود را در آن حرم و در آن حالت خاصِ بی‌تعلّقی قرار می‌دهد. لذا در مورد صائم چنین دستوری نداریم که دو لباس احرام بپوشد؛ زیرا کیفیت این حالتِ روحانیت تفاوت می‌کند. در مورد مصلّی نداریم که دو لباس احرام بپوشد، اما در مورد محرم داریم؛ یعنی قرار گرفتن در حالت قطع همۀ تعلقات. باید از همۀ تعلقات، حتی آنچه تعلقات مفید و ارزشمند است، بیرون آمد و خارج شد.
عطر زدن تعلقِ خوب است. رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم یک‌سومِ مصارف خود را صرف عطر و عود و این مسائل می‌کردند،3 ولی همین رسول خدا در هنگام احرام نباید عطر بزنند و اگر بزنند باید کفاره بدهند.4 چرا؟ چون آنجا باید در فضای عدم تعلّق و بی‌رنگی وارد شد.
چون‌که بی رنگی اسیر رنگ شد *** موسئی با موسئی در جنگ شد5 - سایت مکتب وحی، سخنرانی، مبانی اسلام، احکام و اسرار حج، مجلس ٣. (آیةاللَه طهرانی)
- همان، دروس، فقه، حج، درس ١١٤. (آیةاللَه طهرانی)
- الکافی، ج ٦، ص ٥١٢:
«عَن إسحاقَ الطَّویلِ العَطّارِ عن أبی‌عَبدِاللَهِ علیه السّلام قالَ: کانَ رسولُ اللَه صلّی اللَه علَیه و آله و سلّم یُنفِقُ فی الطّیبِ أکثَرَ مِمّا یُنفِقُ فی الطّعامِ.» ترجمه:
«از امام صادق علیه السّلام روایت شده است که فرمود: رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم برای عطر، بیش از آنچه برای غذا هزینه می‌کرد، خرج می‌نمود.» (محقق) - رجوع شود به وسائل الشّیعة، ج ١٢، ص ٤٤٢ ـ ٤٤٦.
- مثنوی معنوی (آذر یزدی)، دفتر اول، ص ١١١.