نور ملکوت حج جلد 2

منظور از موسئی با موسئی، یعنی عالم کثرات. در آنجا باید احرام بی‌رنگی بست.

شما ببینید، نوع آن حضور در احرام با حضور در نماز تفاوت دارد. حضور در نماز حالت بی‌رنگی ندارد؛ بلکه فضای دیگری دارد. حضور در صوم حالت بی‌رنگی و بی‌تعلّقی را ندارد؛ بلکه آن هم فضای دیگری برای خود دارد.

اما در احرام، آن حضورِ بی‌تعلّقی در حرم پروردگار قرار دارد؛ و اگر فرضاً مسئله‌ای در میان نبود، خداوند می‌فرمود: آن دو تکه پارچۀ احرام را هم بردارید! یعنی کاملاً عریان. ولیکن این کار دیگر ممکن نبوده است و خداوند این یک مورد را نادیده گرفته است، وإلاّ می‌فرمود: اصل قضیه [همان حالت عریانی] است؛ [چنان‌که دربارۀ مشرکین آمده است]: ﴿وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمۡ عِندَ ٱلۡبَيۡتِ إِلَّا مُكَآءٗ وَتَصۡدِيَةٗ﴾؛¹ البته آنها هم که این کار را می‌کردند، براساس حسابی انجام می‌دادند؛ آنان می‌خواستند لباسی را که با آن گناه کرده‌اند، در آن حال بر تن نداشته باشند.² یعنی گرچه کارشان غلط بود، ولی تفکرشان این‌گونه بود.

بنابراین احرام، یعنی ورود در حرم خدا که آن حرم هیچ رنگ و تعلّقی ندارد؛ عالم عماء است؛ عالم وحدت است؛ عالم هوهویّت است؛ عالمِ لا اسمَ و لا رسمَ و لا کیفَ و لا کَمّ است؛ و عالم عدمِ هرگونه تعلقات است، چه تعلقات ممدوحه و چه تعلقات غیرممدوحه.

لزوم حفظ حالت بی‌تعلّقی و پرهیز از امور متضاده

اگر شخص محرم در هنگام لبیک گفتن، این حالت را در نظر آورد که وارد عالم