نور ملکوت حج جلد 2

بی‌رنگی و عالم بی‌تعلّقی شده است و این حالت را تا آخر حفظ کند، [کامیاب است]؛ نه‌اینکه بلند شود و بیاید و بر سر جای نماز با دیگری مجادله کند، یا اینکه بر سر نشستن در اینجا و آنجا بگومگو کند، یا برای سوار اتوبوس شدن و نشستن روی این صندلی یا آن صندلی بحث کند؛ و یا اینکه مانند برخی روحانیون کاروان‌ها شود که می‌گویند: ”اینجا را هم عکس بگیرید! آنهایی که دستگاه فیلم‌برداری دارند، فیلم‌برداری کنند! مواظب باشید، از اینجا بگیرید، از دست ندهید! این عکس‌ها را داشته باشید!“ وای، وای، وای! آیا پیغمبر هم با خودشان فیلم و دوربین عکاسی داشتند؟ آیا دوربین عکاسی با خود می‌آوردند؟ آیا امام صادق با خودشان دوربین عکاسی می‌آوردند؟ ما کجا و آنان کجا!

احرام، حقیقتی بسیط یا مرکب؟

بررسی ماهیت احرام و نقد تعاریف مشهور آن (ت)

شخص باید این حالت بی‌تعلّقی را که در هنگام لبیک گفتن به آن وارد شد، حفظ کند و خود را در آن حریم عماء وارد سازد؛ فضایی که در آن لا بیاضَ و لا سوادَ است ـ البته آن سواد به‌خاطر عدمِ بیاض است ـ و نه اصفراریّت و احمراریّت در آن است؛ هیچ نوری، هیچ رنگی، هیچ تعلقی، هیچ طعمی، هیچ عطری و هیچ‌چیزِ دیگری نیست. اگر انسان خود را در آن فضا وارد کند، آن حالت، احرام نامیده می‌شود. پس حالا می‌فهمیم که احرام یک حقیقت بسیطه است؛ ولی این حقیقت بسیطه، صرفاً نیت بر ترک محرّمات احرام نیست.¹