نور ملکوت حج جلد 2

دوروبر و پشت سر ما را مراقبت کنند.

ایشان آمد و از جلوی افراد عبور می‌کرد و نگاهی هم می‌انداخت تا مردم به او سلام کنند. مردم هم می‌گفتند: حاج‌آقا سلام علیکم! او هم می‌گفت: علیکم السّلام! مرحمت عالی زیاد! لطف عالی زیاد! عبای بسیار خوب و نازک و عمامۀ سفیدی بر تن داشت و بسیار آراسته بود. و بیچاره ایرانی‌هایی هم که در مسجدالحرام نشسته بودند دیگر بین این عمامه و بین کعبه هیچ تفاوتی نمی‌گذاشتند! هیچ! هر دو برایشان یکی است! چه به کعبه نگاه کنند و چه به جمال آن آقا، برایشان فرقی ندارد.

اینهایی که نشسته بودند، همگی بلند شدند و دنبال آن آقا راه افتادند! وقتی نشستند، آن آقا در آن گوشه شروع به معرکه‌گرفتن کرد. آیا مسجدالحرام این است؟ بله؟! این است؟ آیا معنای ﴿سَوَآءً ٱلۡعٰكِفُ فِيهِ وَٱلۡبَادِ﴾¹ این است؟! آقا! عمامۀ خود را کنار بگذار و عبایت را هم دربیاور و لباسی بپوش که کسی تو را نشناسد. آرام بیا و آرام برو. تنها دو دقیقه به خودت فکر کن ای بیچارۀ بدبخت! دو دقیقه به روزگارت، دو دقیقه به کارهایت، دو دقیقه به روشَت، دو دقیقه به برنامه‌ات و دو دقیقه به حرف‌هایت فکر کن. اینجا هم بله؟! اینجا هم جای این حرف‌هاست؟! اینها نکاتی است که باید مورد توجه ما قرار گیرد.

احرام به‌مثابۀ یک حقیقت بسیطۀ نورانی

علیٰ‌کلّ‌حال، احرام عبارت است از یک هویت بسیطه و یک حقیقت بسیطه که نه ذات‌الأجزاء است و نه‌اینکه خود آن، نیت بر اقدامِ اجزاء یا کفّ اجزاء باشد؛ هیچ‌کدام. بلکه عبارت است از یک حقیقت نورانیۀ خاص که انسان در حال احرام، این حقیقت نورانیه را بر خود وارد می‌کند و خود را در این حقیقت نورانیۀ خاص قرار می‌دهد. منتها برای تحقق این حقیقت نورانیه، انسان باید از مسائلی کفّ نفس کند و مسائلی را اتیان کند، و آن ربطی به خود احرام ندارد.»²