نور ملکوت حج جلد 2

بیاییم و چیزی نداشته باشیم؛ حجابی بین خود و خدا نباید قرار دهیم. این تفکر، تفکر صحیحی است، ولی مصداق آن غلط است.

تکلیف خدا هم اندازه دارد و حساب دارد. به زن که فرموده است چهره‌ات را باید باز کنی، دیگر نگفته است که مثلاً تا پاهایت را نیز آشکار کنی. طبعاً می‌توانست این را هم بگوید! پس حساب دارد. فقط صورت و نه جای دیگر؛ هر چیزی در جای خودش و هر تکلیفی باید در جای خودش قرار بگیرد.»¹

احرام، نماد وحدت و برهنگی از تعلقات دنیوی

«[چنانچه بیان شد] انسان در حج باید عریان [از تعلقات] باشد؛ جواهر نباید به دست داشته باشی. اگر انگشتر، انگشتر عادی است، اشکال ندارد و مستحب هم هست؛ اما اگر به‌عنوان زینت است، باید از انگشتت درآوری. اگر ساعت، یک ساعت معمولی است، اشکال ندارد؛ اما اگر ساعتتان زینت است، باید آن را درآورید و نباید در دستتان باشد. عینک، اگر برای زینت است، باید عینکت را عوض کنی و یک عینک عادی بزنی. هرچه می‌خواهد باشد ـ عینک، ساعت، انگشتر ـ تمام اینها را باید درآوری.²

چرا؟ آنجا نسیمی از وحدت و نمایشی از توحید است. در توحید این حرف‌ها نیست. عمامه را باید کنار بگذاری؛ باید سر برهنه باشی. رئیس‌جمهور هستی، باش؛ کت‌وشلواری و کلاهی هستی، باش. طلبه باید عمامه‌اش را بردارد و دیگری هم باید کلاهش را بردارد. طلبه باید قبا و عبا و ردایش را درآورد، آن هم باید کت‌وشلوار و همه‌ لباس‌هایش را درآورد.

اصلاً لباس مَخیط و دوخته نباید باشد.³ هرکه هستی، باید درآوری؛ یک حوله به کمر ببندی و یکی هم روی دوشت بیندازی، والسّلام.

تجلی توحید و برابری انسان‌ها در حج

می‌دانید خدا اینها را برای چه این‌گونه کرده است؟ تا بگوید: ای بشر بیچاره! ای