نور ملکوت حج جلد 2

تمام است و درِ آن تخته است. تمام علوم مهندسی در آن دنیا تخته است و نیاز به آرشیتکت¹ و نقشه نداریم که حمام را کجا بگذاریم، دستشویی کجا باشد، یا اطاق مهمان کجا باشد؛ و نگران باشیم که اینجا نشت کرده، آنجا چاهش بالا آمده و...! در آنجا ساختمان را ملائکه می‌سازند و وقتی هم ملائکه بسازند، خوب می‌سازند؛ آن هم بسته به اینکه ما چقدر پیش رفته‌ایم؛ به همان مقدار هم ملائکه مایه می‌گذارند.

در آنجا کار ما هم کساد است. به شما قول می‌دهم که در آنجا دیگر نه نماز است، نه روزه، نه خمس، نه زکات و نه حج است. هیچ‌چیز نیست و ما هم باید پی کارمان برویم. در آن دنیا همه باید پرونده به دست بگیریم و به‌دنبال پروندۀ خود برویم؛ چون آنچه در این دنیا بود، دیگر تمام شد.

هر اشتغالی که در این دنیا بود، تمام شد: اگر پزشک بودی، تمام شد؛ مهندس بودی، تمام شد؛ تاجر بودی، تمام شد؛ کاسب بودی، تمام شد؛ مدیر بودی، تمام شد؛ رئیس بودی، تمام شد؛ حاکم بودی، تمام شد؛ فقیه بودی، تمام شد؛ ولیّ‌فقیه بودی، تمام شد؛ مرجع بودی، تمام شد؛ طلبه بودی، تمام شد. هرچه بودیم، در این دنیا تمام شد. مثل چه؟ مثل حج که خدا می‌آید و یک مورد را در این دنیا صاف به ما نشان می‌دهد.

آیا کسانی که احرام می‌بندند می‌توانند عمامه بگذارند؟ نه، نمی‌توانند! آیا می‌توانند کلاه بر سرشان بگذارند؟ نه، نمی‌توانند! آیا می‌توانند پرونده‌ها و مدرک‌ها و چیزهایی را که به‌دست آورده‌اند، با خود به گردن آویزان کنند؟ نه آقاجان! اینها را در خانه‌ات بگذار و فقط یک ساک در دست بگیر که دو حوله در آن باشد؛ یکی را روی دوشت بگذار و یکی را به کمرت ببند؛ همین!

مدارکی که گرفته‌اید، مربوط به طهران و مربوط به کار و کسبتان است. عناوین و بیا و برو، حضرت آقا و رئیس و مدیرکل و همۀ اینها برای اطاق کارتان است. آقاجان! در اطاق کارِ خدا که مسجدالحرام است، مدرک به‌درد نمی‌خورد، القاب