نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه می‌پردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضوان‌الله‌علیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح می‌دهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگی‌های پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبه‌های پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید می‌ورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
189برو! نوبت تو است! حالا که درون صف آمدی، باید بروی!»1
استحباب ماندن در لباس احرام بین عمره و حج
«اینکه مستحب است بین عمره و حج، حاجی در لباس احرام باشد،2 می‌دانید برای چیست؟ برای این است که کسی که در لباس احرام است، همان حال‌وهوای احرام، گرچه مُحرِم نیست، در او باقی می‌ماند. خودتان این مسئله را ندیده‌اید؟ تجربه نکرده‌اید؟
لباس احرام را که درمی‌آورید، همین‌که لباس عادی می‌پوشید، حالتان فرق می‌کند؛ تمام شد. به‌خاطر همین می‌گویند بین عمره و حج نیز در لباس احرام باشید تا به‌طور پیوسته از آن هنگامی که احرام بستید، به عرفات و سایر اعمال حج متصل شوید؛ تا این میان فاصله نیفتد، این میان به دنیا بازنگردید و مشغول به کثرات نشوید.»3
بقای در احرام، فرصتی مغتنم برای کسب فیض
«انسان هرچه بیشتر در احرام بماند، آن افاضات و الطاف الهی بر او بیشتر خواهد بود. اصلاً خود در احرام بودن، انسان را در آن فضا قرار می‌دهد؛ ولیکن ما امروزه پیوسته مترصد هستیم که در اولین فرصت، این اعمال عمره یا حج به اتمام برسد و از احرام خارج شویم! غافل از اینکه فیض بزرگی را از دست می‌دهیم.
- عنوان بصری، ج ٦، ص ٥١٠. (آیةاللَه طهرانی)
- رجوع شود به وسائل الشّیعة، ج ١٣، ص ٥١٤.
• الکافی، ج ٤، ص ٤٤١:
«عَن أبی‌عَبدِاللَهِ علیه السّلام، قالَ: یَنبَغی لِلمُتَمَتِّعِ بِالعُمرةِ إلَی الحَجّ إذا أحَلَّ أن لا یَلبَسَ قَمیصًا و لیَتَشَبَّه بالمُحرِمینَ.» ترجمه:
«شایسته است کسی که عمرۀ تمتّع را انجام می‌دهد وقتی که از احرام بیرون آمد، پیراهن نپوشد و خود را شبیه محرمین بنماید.» (محقق) - سایت مکتب وحی، سخنرانی، مبانی اسلام، میلاد حضرت زهرا سلام اللَه علیها، سال ١٤٢٨ ه.ق. (آیةاللَه طهرانی)