نور ملکوت حج جلد 2

با این کیفیت حج انجام دهد، آیا واقعاً مرضیّ خدا و مقبول است؟!»¹

خاطرۀ مؤلف از بقا بر لباس احرام و اعتراض روحانی کاروان به ایشان

«در همین سفر اخیری که ظاهراً دو یا سه سال پیش مشرّف شدیم، چون مستحب است بین عمرۀ تمتّع و حج تمتّع، انسان در همان لباس احرام باقی بماند، با اینکه چند روز تا حج فاصله بود ما در همان حولۀ احرام بودیم، هریک از رفقا ما را می‌دید، خیال می‌کرد به‌تازگی آمده‌ایم.

یک نفر از افراد که از اشخاص بسیار مُعَنون در مسجدالحرام بود، دو روز مانده به حرکت به‌سوی عرفات، ما را با همین لباس دید و بسیار تعجب کرد و گفت: آقا شما اکنون آمدید؟

گفتم: نه، ما شش هفت روز، بلکه هفت هشت روز است که مشرّف شده‌ایم.

گفت: پس لباستان چرا این‌گونه است؟

گفتم: مستحب است.

گفت: عجب، عجب! و بسیار اظهار شرمندگی و ندامت و حسرت کرد که: ای کاش ما نیز ملتفت بودیم و متوجه می‌شدیم.

باری، ما و دوستانمان این لباس را پوشیده بودیم. آن روحانی کاروان آمده بود و ایراد می‌گرفت. البته به ما مستقیماً حرفی نمی‌زد، بلکه به همین بندگان خدا که همراه ما بودند می‌گفت: این چه لباسی است که شما پوشیده‌اید؟ این بدعت است!

من به یکی از همراهان گفتم: برو به او بگو فلانی می‌گوید: بدعت را با چه می‌نویسند؟ با عین است یا با همزه؟ آن چیزی که شما می‌فرمایید با همزه است، با عین نیست! آن شخص رفته بود و به آن روحانی کاروان گفته بود: آقای طهرانی می‌گوید: شما که می‌فرمایید این کار بدعت است، آن کلمۀ مورد نظر شما با همزه است، چون ظاهراً بدعتِ با عین نیست!

بعد به آن شخص گفتم: به ایشان بفرمایید قدری مطالعات خودشان را زیاد