نور ملکوت حج جلد 2

این نماز بسیار متفاوت خواهد بود. در اینجا هم وقتی که محرم نیت احرام می‌کند، در فضای احرام قرار می‌گیرد، گرچه هنوز تلبیه نگفته است؛ لذا حضرت می‌فرماید که کمی جلوتر بیاید و مقداری زمان از نیت احرام او بگذرد و سپس تلبیه بگوید.

در این مدت فرد همین‌طور با خودش درگیر است که: ”اکنون چه پیش خواهد آمد؟ حال چه قضیه‌ای می‌خواهد اتفاق بیفتد؟ من نیت چه‌کاری کرده‌ام و باید چه‌کاری انجام دهم؟“ وقتی که اشتعالش به نهایت می‌رسد، آن هنگام دیگر جواز و امر به تلبیه برای او صادر می‌شود.

به نظر من، شاید این خصوصیتی است که فرد به‌خاطر این قضیه باید تلبیه را تأخیر بیندازد. لذا ما این مسئله را در همۀ مواقیت مشاهده می‌کنیم و فقط مربوط به مسجد شجره نیست که بگوییم قضیه‌ای در خصوص مسجد شجره وجود دارد که مثلاً خاکش مقداری قرمزتر است و به همین دلیل فرق می‌کند؛ بلکه دربارۀ همۀ مواقیت این توصیه را داریم که در هنگام احرام تلبیه نگویید و بگذارید وقتی که یک میل طی شد، آن‌وقت تلبیه بگویید.¹ یک میل طی شدن، یعنی آمادگی پیدا کردن؛ سرزده داخل مشو، میکده حمام نیست!

باید آمادگی نفس پیدا شود؛ آن‌وقت لبیکی که می‌گویی، شاید یک‌هزارم لبیکی شود که امام سجاد علیه السّلام می‌گفت! نه آقا! یک‌هزارم کجا؟ یک‌میلیونیومِ آن هم نمی‌شود؛ تازه اگر با رعایت این مسائل باشد!

بنابراین باید این‌طور گفت که لبیک گفتن بهتر است که با نیت احرام افتراق داشته باشد و پس از گذشت یک میل از مسجد شجره باشد.»²

حقیقت لبیک، قطع کامل تعلقات دنیوی

«این لبیکی که حجاج در ابتدای احرام می‌گویند، لبیک به قطع تعلقات است؛ لبیک به قطع از زن و فرزند است؛ لبیک به قطع معاملات و روابط در شهر و روستا است؛ لبیک به قطع ارتباطات خانوادگی، جیران، شهر، منطقه، روابط و دوستی‌ها است. آنان به این