نور ملکوت حج جلد 2

معنا لبیک می‌گویند و به این ندا پاسخ می‌دهند.

منتها امروزه می‌بینیم که افراد وقتی حج انجام می‌دهند، آن تعلّق را با خود به آن دیار می‌برند؛ آن روابط را حفظ می‌کنند؛ آن تخیلات و تصورات را با خود نگه می‌دارند؛ و همان حال‌وهوایی را که در شهر و دیار خویش داشتند، با خود قرین و هم‌نشین می‌کنند. این فایده‌ای ندارد و لبیکی در اینجا گفته نمی‌شود. لبیک یعنی قطع امید و قطع علاقه.

تعلقات دنیوی، ثقل و بار منافی با حقیقت لبیک

من نمی‌گویم لبیکی که ما می‌گوییم، مانند لبیک ابراهیم خلیل علیه السّلام است؛ این کار از عهدۀ ما برنمی‌آید و برنخواهد آمد. آنجا که او دستور پیدا می‌کند که باید از زن و فرزند خود منقطع شود و آنان را به‌طور کل رها کند، به تنها امید و ثمرۀ حیاتش پشت می‌کند و آنان را در بیابان سوزان به امان خدا رها می‌کند؛ حتی مکلّف می‌شود و دستور می‌یابد که به پشت سر خود هم نگاه نکند و وقتی زن و فرزند خود را در آنجا قرار می‌دهد، دیگر نسبت به عاقبت و مَآل آنان، خطوری در ذهنش راه نیابد.

آن، یک مسئله و حال‌وهوایی است که گرچه ما نیز باید به همان کیفیت باشیم، اما تا رسیدن به آنجا فاصله است؛ ولی حدّ اقل کاری را که می‌توانیم انجام دهیم، چرا انجام ندهیم؟ چرا افرادی که به حج مشرّف می‌شوند، حتماً باید با خودشان تلفن ببرند؟ برای چه؟ چرا افرادی که می‌خواهند لبیک پروردگار را بگویند، باید با تصورات و تعلقات همراه باشد؟ این‌که لبیک نشد! این، به همراه بردن ثقل و بار است.

ضرورت انقطاع در حج و نقد حج آمیخته با تعلقات

توجه کنید رفقا! ما مجبور نیستیم که همراه با آنچه پیش می‌آید و رایج می‌شود حرکت کنیم؛ ما باید خود تصمیم بگیریم که چه کنیم، خود باید تصمیم بگیریم که چگونه زیست کنیم، و خود باید تصمیم بگیریم که آنچه را به صلاح ماست برداریم و آنچه را به فساد ماست، به کناری بگذاریم.

چه کسی گفته است که فردی که به مکه می‌رود، باید با خودش موبایل ببرد؟ چه کسی گفته است که وقتی انسان در این شرایط و به این کیفیت در حج است، باید به‌نحوی باشد که آن آثار و خصوصیات برای او ظاهر نشود؟

راهی را رفته، زحمتی را کشیده، ندای معبود را پاسخ گفته است، ولی نیمه‌تمام