نور ملکوت حج جلد 2

مقایسۀ لبیک امام سجاد با تلبیۀ غافلانۀ ما

آیا امام علیه السّلام ـ نَعوذُ بِاللَه ـ برای ما فیلم بازی می‌کند؟ آیا اینکه بدنشان می‌لرزد و جسم امام مرتعش می‌شود، عبارت است از نفاق؟ نفاق یعنی همین ظاهرسازی، همین بازی درآوردن و برای ما گفتن؛ یا نه؟ امام علیه السّلام چه احساسی دارد که چنین حالتی می‌یابد؟

امام علیه السّلام مگر گناه کرده است؟ امام علیه السّلام مگر فعل حرام انجام می‌دهد که بدنش بلرزد؟ در مقابل، ما صبح تا شب در حال انجام کار حرام هستیم، اما مانند شاخ شمشاد به مسجد شجره می‌رویم؛ یک حوله بر دوش و یک حوله به کمر می‌بندیم، و چنان ”لبّیکَ اللَهمّ...“ می‌گوییم و فریاد می‌زنیم که گویی سقف می‌خواهد پایین بیاید!

هیچ باکمان نیست و عین خیالمان هم نیست. تازه بر سر ملائکه هم منّت می‌گذاریم و می‌گوییم: بله! به اینجا آمدیم؛ حواستان باشد خوب بنویسید، یادتان نرود! اسم ما را آن بالا بنویسید! آمدیم و داریم احرام می‌بندیم؛ نگاه کنید، پول خرج کرده‌ایم! یک میلیون پول خرج کرده‌ایم و به اینجا آمده‌ایم ـ در بهترین جاها کیف می‌کنیم و احرام هم می‌بندیم؛ آن‌هم با بهترین طیاره‌ها، در بهترین مکان‌ها ـ شما باید بیایید و بنویسید. رایگان که به اینجا نیامده‌ایم، پرواز که نکرده‌ایم؛ از سرمایه‌مان خرج کرده‌ایم و داریم لبیک می‌گوییم!

تبیین مقام بقاء باللَه و سرّ خوف امام هنگام لبّیک

ولی امام علیه السّلام که ترک اولایی هم از ایشان متمشّی نیست، چه برسد به کار مکروه؛ چه برسد به ـ نَعوذُ بِاللَه ـ اینکه کار حرام بخواهد انجام دهد، [خائف است که لبیکش قبول نشود!] امام علیه السّلام در عصمت مطلق قرار دارد. عصمت مطلق می‌دانید یعنی چه؟ یعنی اصلاً ”بقاء باللَه“ را طرفةالعینی در تمام بیست‌وچهار ساعت ترک نمی‌کند!

وقتی نشسته با شما حرف می‌زند، در واقع خدا حرف می‌زند نه او؛ غذا می‌خورد، خدا غذا می‌خورد نه او؛ خوابیده است، خدا خوابیده است نه او؛ می‌نویسد، خدا می‌نویسد؛ صحبت می‌کند، خدا صحبت می‌کند؛ می‌شنود، همین‌طور. این را می‌گویند: بقاء باللَه.