نور ملکوت حج جلد 2

دادن و سپس در برابر آن ذات در تمام مراتب وجودی خضوع و تواضع کردن و خود را در همۀ مراتب وجودی فانی دانستن است؛ به این معنا که انسان در مرتبۀ ماده غیر از او مؤثری نبیند، در مرتبۀ مثال فقط اثر او را ببیند و استقلالی نبیند، و انسان در عالم ملکوت، جبروت و لاهوت، در تمام این عوالم، به جنبۀ استقلال نگاه نکند.

این یعنی: خدایا! اگر من در آن ملکوت تو وارد شدم، این تصور نباشد که اکنون برای خود ارزشی قائلم و برای خودم حساب‌وکتابی باز می‌کنم! اگر من وارد عالم لاهوت شدم، این‌طور نیست که از خود ببینم و نسبت به این قضیه، احساسی در من به‌وجود آید! نه، من در همۀ مراتب آثارِ وجود و مراتب نزولِ اسماء و صفات کلیه و مراتب نزول ذات، سر تسلیم فرود می‌آورم و نسبت به همۀ این مراتب اعتراف و اقرار می‌کنم؛ و آن حقیقت ولایت ذات را که در وجود و نفس حضرت امام زمان علیه السّلام و أرواحُنا فِداه هست، من به این مراتب وجودی اعتراف می‌کنم و ولایت آن حضرت را در همۀ این مراتب تصدیق می‌کنم.

قبولی طواف و حج، منوط به تسلیم در برابر ولایت (ت)

همۀ این هفت شوط عبارت است از طواف در هفت مرتبۀ عوالم از نظر طولی تا به مرتبۀ ذات برسد؛ و از خود کعبه هم تعبیر به ذات می‌شود؛ چراکه بیت‌اللَه است، یعنی خانۀ خدا! خانۀ خدایی که با همۀ این خصوصیات و آثار بنا نهاده شده است؛ و این همان معنای طواف به دور ولایت است.»¹