نور ملکوت حج جلد 2

وقتی انسان بتواند به‌واسطۀ قوای روحی بر قوانین ماده حکومت و غلبه کند، این بدن تحت تسخیر نفس درمی‌آید و سر سوزنی تغییر و تحول در آن پیدا نمی‌شود. این یک قسمت قضیه است. البته در بعضی از حالات دیگر هم هست که مشابه این حال است و روی بدن تأثیر می‌گذارد، اما به این مسئله ارتباط ندارد؛ آن مسائل دیگری است.

حالت جذبۀ حضرت موسی در کوه طور

حضرت موسی علیه السّلام در این حال به این کیفیت بود که در روایت می‌فرماید:

ما أکَلَ و لا شَرِبَ و لا نامَ؛ ”حضرت در این مدت نه چیزی خورد، نه جرعه‌ای آب نوشید و نه خواب او را فراگرفت.“

خلاصه حضرت موسی علیه السّلام در این اربعین، نه خورد و نه آشامید و نه خوابید؛ دائماً در تمام مدت در حال جذبه بود. از آن جذبه‌هایی که اگر خدا قسمت کند و اندکی از آن را به ما عطا فرماید، تمام عالم را با همۀ ما فیها و مَن فیها ـ هم هرچه هست و هم هرکه هست، هر دو ـ کنار می‌گذاریم؛ و انسان اصلاً دیگر نمی‌تواند توجه کند و اگر بخواهد ذهن و فکر خود را متوجه مسائل دیگر کند، دچار تهوّع می‌شود!

اهمیت خاص دهۀ ذوالحجه در تتمیم اربعین موسوی

حضرت موسی علیه السّلام چنین وضعیتی داشت. بعد خداوند می‌فرماید:

﴿وَأَتۡمَمۡنٰهَا بِعَشۡرٖ﴾؛ ”به وعده‌ای که به حضرت موسی دادیم، ده روزِ دیگر اضافه کردیم.“

اول وعده سی روز بود نه چهل روز؛ وگرنه خداوند می‌فرمود: ”و واعَدنا موسیٰ أربَعینَ لَیلَةً!“ درحالی‌که می‌فرماید: چهل روز وعده ندادیم؛ بلکه سی روز وعده دادیم که قضیه در آن یک ماه تمام می‌شود و برای حضرت موسی علیه السّلام فتح باب می‌شود و حضرت از حجاب‌ها و عوالم معنا عبور می‌کند و برای او در این یک ماه، انکشاف حقایق ربوبی و اسرار عالم ربوبی تحقق پیدا می‌کند؛ اما یک ماه که شد، دیدیم ده روز دیگر جا دارد که مقداری چاشنی و پیازداغش را اضافه کنیم، و آن واقعیت توحیدی باید ادامه یابد تا به چهل روز برسد.

در این آیۀ قرآن هم خداوند این مطلب را دربارۀ حضرت موسی علیه السّلام بیان می‌کند: ﴿وَوٰعَدۡنَا مُوسَىٰ ثَلٰثِينَ لَيۡلَةٗ وَأَتۡمَمۡنٰهَا بِعَشۡرٖ﴾؛ دیدیم سی روز برای او کم