نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه میپردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضواناللهعلیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح میدهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگیهای پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبههای پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید میورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
531
همیشه هست؛ أنا الحق در آن شجر بوده است، أنا الحق در این میکروفونی هم که الآن جلوی من است وجود دارد و این هم در اینجا أنا الحق است. چهکسی این را میشنود؟ موسی باید بیاید تا بشنود؛ نهاینکه اکنون تازه خلق شود.
أنا الحق در این ستون هست، أنا الحق در این فرش هست، أنا الحق در این طاق هست، أنا الحق در این پنکهای که الآن میگردد هست؛ در حرکتش و در همۀ اینها آن ظهور توحید و ظهور حقّیت و سریان توحید هست؛ فقط گیرنده را قوی کن تا بفهمی! در این سطح بالا بیا، همین سطح را به تو نشان میدهند و بالاتر را نشان نمیدهند. بالاتر بیا، باز همان سطح را به تو نشان میدهند. هرچه بالا آمدی، مطابق با همان افقی که به آن رسیدی میبینی؛ نهاینکه نباشد؛ هست، منتها ما باید به آن مرتبه برسیم تا ببینیم مسائل و حقایق پشتپرده چیست. حقایقی که وجود دارد، نهاینکه بعداً خلق میشود؛ اکنون وجود دارد، اما ما چشم دیدن نداریم.
- ← بعضی میگویند: ”خداوند در آن درخت نوری آفرید و صوتی ایجاد کرد که: ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾.“
یعنی چه؟ این صوت، صوت ملفوظ و مسموع بود؟ کجا ایجاد کرد؟ با ایجاد صوتی در درخت که ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾، آن درخت ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾ نمیشود؛ ضمیر ﴿إِنِّيٓ﴾ به کجا برمیگردد؟ چگونه میتوان این کلام را پذیرفت؟
درخت میگوید: ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾، صوت خدا اینجاست؛ نه در درخت، دیگری سخن میگوید و خودش در پسِ پرده قرار گرفته و مجازاً ایجاد سخن در درخت کند!
این درخت تجلّی خدا بود. این درخت مأمور خداست یا نه؟ مأذون از طرف خداست یا نه؟ تمام وجودش، ظاهرش و سرّش، ریشهاش و برگش، تمام ذرات وجودش، تمام قطرات آبی که در داخل این درخت در حرکتاند، تمام اینها در قبضۀ خدا، در قدرت خدا، در علم خدا، ظهور و تجلّی خدایند.
خداوند حقاً و حقیقتاً از هر ذرۀ این درخت، به خود این درخت واقعاً نزدیکتر است؛ اول خداست و پس از آن این درخت؛ خداوند با این درخت و قبل از این درخت و بعد از این درخت است.
هر ذرۀ از ذرات این درخت، اولاً به خداست و سپس به خود است؛ بلکه بگویید: اول به خداست و آخر هم به خداست. پس خود این درخت نشاندهندۀ خداست و دارد نشان میدهد: ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾.» (علامه طهرانی)
- ← بعضی میگویند: ”خداوند در آن درخت نوری آفرید و صوتی ایجاد کرد که: ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾.“
