نور ملکوت حج جلد 2

حالات و سیرۀ علامه طهرانی در آستانۀ سفر حج

من هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم که در سفرهایی که مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ به حج مشرّف می‌شدند، آن روزهای آخر که دیگر آمادۀ رفتن بودند، اصلاً حال‌وهوای ایشان فرق می‌کرد و دیگر تعلّق ایشان نسبت به مسائل به‌نحو دیگری بود؛ همواره در فکر بودند و هرچه به زمان حرکتشان نزدیک‌تر می‌شد، این مسئله قوی‌تر و شدیدتر مشاهده می‌شد؛ گویی انگار کسی می‌خواهد به‌طور کلی از این دنیا رخت بربندد و بیرون برود و فوت کند! یعنی آن جنبه‌های تعلّق خود را دیگر قطع می‌کردند، ملاقات‌های خود را محدود می‌نمودند و خود را در همان مسیر و مَمشای بانیان حج قرار می‌دادند. این مسئله‌ای بود که کاملاً در ایشان مشهود بود.

بنابراین باید انسان توبه و استغفار کند و خود را مانند بندۀ ذلیل و عبدی که مولایش او را دعوت می‌کند و فرا می‌خواند، در نظر بگیرد؛ باید حالت عبودیت، استکانت، تواضع و ذلت داشته باشد و این مسئله باید در تمام طول حج، مُشاهَد باشد.»¹

تبیین مسئلۀ طلب حلالیت از افراد پیش از سفر حج

«سؤال شده است:

اگر افراد حقی به گردن ما داشته باشند ـ مثلاً غیبت آنها را کرده باشیم ـ آیا برای سفر حج لازم است که از همۀ آنها حلالیت طلب کنیم؟ اگر نتوانستیم، اعمال ما چگونه است؟

پاسخ اینکه: اگر به گوش آن شخص نرسیده است، لازم نیست که انسان بگوید و حلالیت بطلبد؛ اما اگر به گوشش رسیده است، بهتر است که این کار را انجام دهد.»²