نور ملکوت حج جلد 2

خب، حالا انسان می‌تواند بیاید با چنین افرادی حشر و نشر داشته باشد؟ می‌تواند خود را با آنها قاطی کند؟ می‌تواند وقتش را با اینها صرف کند؟ یا نه، باید دنبال کار خود برود؛ هر کسی باید دنبال کار خود و هزار بدبختی و بیچارگی خود برود.»¹

هر کسی به‌دنبال حال خود باشد 

«مطلب دیگری که برای رفقایی که مجتمعاً هستند بسیار مهم است، این است که هر کسی به‌دنبال حال خود باشد و به دیگری نگاه نکند. اگر یکی الآن برای رفتن به زیارت حال دارد و دیگری ندارد، خود او برخیزد و برود و به دیگری نگوید: شما هم بیا؛ یا آن دیگری به‌خاطر این شخص، نرود.»²

«آنجا هر کسی دنبال کار و حال خود باشد؛ کسی که می‌خواهد برود، برود و دیگری را صدا نکند! مثلاً الآن سرِ دیگری درد می‌کند و نمی‌خواهد برای طواف یا زیارت بیاید، خب در منزل استراحت کند و وقتی حالش مساعد شد، برخیزد و برود؛ کسی کاری به کسی نداشته باشد.

اجتماع خوب است و نمی‌گویم نباشد؛ در مستجار یا جاهای دیگر، با هم رفتن و زیارت‌کردن بسیار خوب است؛ ولی نه‌اینکه این با هم بودن باعث تحمیل بر فرد دیگری شود! الآن حال او مساعد نیست؛ اینکه بر او تحمیل شود، صحیح نیست.»³

«هر کسی دنبال حال خود باشد، چون بالأخره حالات مختلف است؛ یکی سرما خورده، سردرد دارد یا مریض شده است، یا علیٰ‌کلّ‌حال الآن خلق‌وخو ندارد ولی بعداً دارد؛ این‌طور نباشد که حتماً بلند شود و برود!

به‌دنبال این هم نباشید که حتماً خود را ملزم کنید که فلان عمل را انجام دهید؛ نه، خود حال باید انسان را بکشاند. ما باید خود را از موانع و صوارف دور نگه داریم،