نور ملکوت حج جلد 2

لزوم مغتنم شمردن مکه و اثرات عمیق مسجدالحرام

«[ در سفر حج باید] مکه را بسیار مغتنم بدانید. در مکه عظمت و جلال خدای متعال بسیار غلبه دارد و قلب و دل انسان را فرامی‌گیرد، او را از تعلقات بیرون می‌آورد و همۀ تعلقات را خارج می‌کند؛ به‌خصوص گذراندن وقت در مسجدالحرام که برای خود حکایت و داستانی دارد و بسیار نسبت به آن تأکید شده است.

احساس نیاز بزرگان به مکه و تأثیرات آن

بسیاری از بزرگان، افرادی بودند که سالیان سال از سلوکشان را در مکه گذرانده بودند؛ امثال محیی‌الدین، سریّ سقطی بغدادی، ابراهیم ادهم، ذوالنّون مصری، ابن‌فارض، مرحوم سید مهدی بحرالعلوم، قاضی نوراللَه شوشتری و شهید اول که چند سال در مکه بودند.¹

خلاصه، مکه جایی است که اگر واقعاً برای ما ممکن بود به آنجا می‌رفتیم؛ و حتی یک زمانی پس از فوت مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ به سرمان زد که به مکه برویم؛ مقدمات آن هم توسط بعضی از افراد تاحدودی فراهم شد و قرار بود پیگیری شود که دیگر ما منصرف شدیم. تقریباً من یک سال پس از فوت مرحوم والد می‌خواستم از ایران بیرون بروم و دیگر نباشم؛ ولی علیٰ‌کلّ‌حال، تکلیفمان نبود.

خلاصه، مکه جایی است که این بزرگان به چنین جایی احساس نیاز می‌کردند که به آنجا می‌آمدند. حال، چه می‌دیدند و چه اثراتی را متوجه می‌شدند، این را دیگر باید از خودشان پرسید. باید این فرصت را بسیار مغتنم شمرد، مخصوصاً وقوف در مسجدالحرام را که اثرات بسیار عمیقی در انسان باقی می‌گذارد.»²

ضرورت توجه محض به خداوند در مکه

«مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند: