نور ملکوت حج جلد 2

وقتی به مکه می‌روید، حتی به پیغمبر هم فکر نکنید؛ فقط به خدا توجه داشته باشید.

این مسئله به‌خاطر این است که خود رسول‌اللَه صلّی اللَه علیه و آله و سلّم هم که به اینجا می‌آید، با این فکر و با این مبنا می‌آید؛ اینجا جایی است که غیرت خدا اجازه نمی‌دهد غیر از خودش، حتی پیغمبر هم حضور داشته باشد؛ اینجا جایی است که خدا این بیت را فقط برای خودش منحصر کرده است.

گرچه حقیقت این بیت همان ولایت است و قبولی طواف و اعمال به پذیرش و عرضۀ بر ولایت است و امام باقر علیه السّلام می‌فرمایند:

إنّما اُمِرَ النّاسُ أن یَأتوا هذِهِ الأحجارَ فَیَطوفوا بِها ثُمّ یَأتونا فَیُخبِرونا بِوَلایَتِهِم و یَعرِضوا عَلَینا نَصرَهُم؛¹”مردم امر شدند دور این سنگ‌ها بگردند و طواف کنند؛ این سنگ‌ها، سنگ‌هایی است که مقدمۀ برای ورود در حریم ماست؛ بعد باید بیایند ولایتشان را عرضه بدارند تا قبول شود.“

ادراک ائمه علیهم السّلام از ظهور توحید در خانۀ کعبه

لذا بدون امام علیه السّلام هیچ چیز، حتی یک پشیز هم ارزش ندارد؛ ولی خود امام علیه السّلام از نقطه‌نظر حفظ ظاهر، وقتی می‌بیند خدا اینجا را محل برای توحید قرار داده است، خودش هم می‌آید دور اینجا طواف می‌کند. می‌دانید امام سجاد علیه السّلام چقدر مکه رفت و چقدر پردۀ کعبه را گرفت و زارزار گریه می‌کرد؟! مانند قضیۀ امام سجاد با اصمعی² و طاووس یَمانی³ و افراد و اصحاب دیگر.⁴

هم‌چنین امام حسن علیه السّلام بیست‌وپنج مرتبه به سفر مکه رفتند که اغلب آنها با پای پیاده بود؛⁵ نه با بهترین هواپیماهای پانصدنفره و دوساعته که سریعاً از اینجا