نور ملکوت حج جلد 2
اسرار و احکام حج
جلد دوم مجموعۀ «نور ملکوت حج» است که در ادامۀ مبانی جلد پیشین، به تبیین اسرار، احکام و آداب این فریضه می‌پردازد. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضوان‌الله‌علیهما) است، علاوه بر مناسک و اسرار حج، آداب اماکن زیارتی مکه و مدینه را نیز شرح می‌دهد. مباحث این مجموعه، سیری جامع از مقدمات و آمادگی‌های پیش از این سفر الهی تا تحلیل اسرار و مناسک را در بر گرفته و در نهایت، بر لزوم مراقبه‌های پس از بازگشت جهت حفظ دستاوردها و حالات معنوی زائر تأکید می‌ورزد. این کتاب نیز با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تنظیم شده است.
نور ملکوت حج جلد 2
93«فضای مکه، فضای توحید است.»1
معنای تفکر توحیدی (ت)
«در مکه باید فقط به مسئلۀ توحید توجه کرد؛2 بالأخره همه آمده‌اند تا هرچه غیر از توحید هست را کنار بگذارند! همۀ انبیا، ائمه و اولیا آمده‌اند و به دور همین کعبه گشته‌اند و یک روزی همین‌جایی که ما اکنون می‌گردیم، امیرالمؤمنین می‌گشته است، پیغمبر اکرم می‌گشته است، امام حسن می‌گشته است، امام حسین می‌گشته است و امام زمان می‌گردند!
همین الآن در همین طوافی که داریم انجام می‌دهیم، شاید امام زمان علیه السّلام حضور داشته باشند! این مسئله را در نظر داشته باشید. ولی همۀ اینها در اینجا، به چیزی غیر از توحید فکر نمی‌کنند؛ حتی ائمه علیهم السّلام فقط به مسئلۀ توحید فکر می‌کنند. لذا هیچ‌گاه نظر در مکه نباید از توحید به غیر باشد؛ یعنی خواست باید فقط خدا باشد.
لزوم نفی تمام تعینات حتی توسلات در مظهر ظهور توحید (ت)
در مکه ـ به‌خصوص در مسجدالحرام و [کنار] کعبه ـ باید شفیع قرار دادن، توسل‌کردن و... را کنار گذاشت و نفسِ توجه به توحید، خود، همان توسل است!3
- همان، دروس، فقه، حج، درس ١١٤. (آیةاللَه طهرانی)
- همان، سخنرانی، مبانی اسلام، احکام و اسرار حج، مجلس ٣:
«سؤال شده است:
اگر امکان دارد دربارۀ ”تفکر توحیدی“ مختصری توضیح بفرمایید که در صفات و اسما و نعمت‌های خدا فکر کنیم یا فقط به ذات؟
جواب: فقط باید به خدا و رسیدن به او و ارتباط و تعلّق بین انسان و او توجه کنید؛ و تفکر کردن به آثار و اسما و صفات، انسان را در این موقع از رسیدن به او بازمی‌دارد.» (آیةاللَه طهرانی) - آموزه‌های معرفت، ج ٥، مجلس ٢:
«در مظهر ظهورِ توحید در مکۀ معظمه، حتی اولیا هم راه ندارند؛ فقط‌وفقط در آنجا باید خدا وجود داشته باشد و بس! انسان نباید آنجا توسل بکند؛ به چه‌کسی می‌خواهد توسل کند؟ آنجا خود خدا خواسته انسان بدون تعیّن، او را بخواند؛ بدون تعیّن و بدون توجه به هیچ مبدأ و مظهری، حتی اولیای خودش! آن حرم، چنین خصوصیتی دارد.
در مشهد می‌رویم باید به امام رضا توسل داشته باشیم؛ در کربلا می‌رویم باید به سیدالشهدا توسل ←