نور ملکوت حج جلد 2

سرش را برهنه کند، و فقط دو لباس و پارچۀ سفید بیندازد. همۀ اینها به‌خاطر این است که از همه‌گونه تعلقات بیرون بیاید. شما اگر در آنجا یک آیةاللَه هشتادساله را با یک پیرمرد سُنّیِ ریش‌دار که از ترکیه آمده،¹ کنار هم بگذارید و نگاه کنید، فرقشان را نمی‌بینید؛ یعنی در آنجا اصلاً قابل تشخیص نیست.

یک وقت من با یکی از این آقایان مراجع فعلی که رساله دارند، با هم داشتیم عمره انجام می‌دادیم و من اصلاً تا شوط دوم یا سوم نفهمیدم این شخص، ایشان است؛ با اینکه او جلوی من بود و گاهی اوقات من جلویش بودم، چون عمامه نداشت و با عصا بود. قیافه‌اش هم به چنین کسانی می‌خورد که مثلاً از همین ترکیه و اینجاها آمده باشند. من در شوط سوم یا چهارم دیدم که او همان آقایی بود که من سه‌چهار سال نزد او درس خوانده بودم.

این برای همین است که در اینجا هیچ تمایزی نباید باشد؛ فقط اشتراک در مسیر و در طواف؛ همین! هرگونه تعلّقی مانند عمامه نباید باشد. چرا در مسجدالحرام در موقع طواف نباید عمامه گذاشت؟² البته احتراماً لِلبیت هم عمامه نمی‌گذارند؛ خود مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ هم در آنجا عمامه نمی‌گذاشتند؛ یعنی همین جهت وحدت را می‌خواستند در آنجا لحاظ کنند که در اینجا نباید کسی با بقیه فرق داشته باشد، ولو پس از اعمال. یک شب‌کلاه بر سر می‌گذاشتند و با یک لباس بلند حرکت می‌کردند؛ حتی عبا هم روی دوششان نمی‌انداختند. اصلاً در تمام این سفرهایی که ایشان رفتند یا در برخی که ما با ایشان همراه بودیم، ایشان فقط در حج یک شب‌کلاه داشتند و یک قبا (تازه قبا هم نبود، بلکه یک لباس بلند بود؛ منتها اندکی ضخیم بود). دیگر عبا و این حرف‌ها اصلاً نبود؛ ولی در مدینه عمامه و عبا داشتند.