ارتداد در اسلام

بسم اللَه الرّحمن الرّحیم

ستایش لا یزال و سپاس بی‌مثال، زیبندۀ حقّ متعال باد که قوالب مُظلمۀ امکان را به نور تجلی ذات، مَظهر ظهور اسماء و صفات جمال و جلالش فرمود؛ و به‌مقتضای حکمت بالغۀ متنزّله از مشیّت مطلقه و ارادۀ متفردۀ ذات که: ﴿لَا يُسۡ‍َٔلُ عَمَّا يَفۡعَلُ وَهُمۡ يُسۡ‍َٔلُونَ﴾¹ نظام عالم وجود را به سلسلۀ تنظیم و سِلک تدبیر، قوام آورد؛ و سلسلۀ موجودات عوالم وجود را به حیثیت تعلّقیۀ آنها به تسبیح و تقدیس خود ناطق گردانید؛ ﴿وَإِن مِّن شَيۡءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمۡدِهِۦ وَلَٰكِن لَّا تَفۡقَهُونَ تَسۡبِيحَهُمۡ﴾.²

و همه را در نظام رشد و ارتقاء به ذروۀ صعود و اعلی‌مرتبۀ وجود، به جنبش و حرکت درآورد؛ ﴿وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَإِلَى ٱللَهِ تُرۡجَعُ ٱلۡأُمُورُ﴾؛³ «یا مَن