ارتداد در اسلام

و با ارسال رسل و انزال کتب، عقل متصل و رسول باطن را به عقل منفصل و حجت ظاهر، مُستنیر و مُکمَّل فرمود. خاصّه، سرسلسلۀ منتظم کون و شهود، رقعۀ اُولای صحیفۀ وجود، و نقطۀ اُخرای قوس نزول و صعود، ختم رسل و آیت کل، مجلای عظمای الهی، و فاتح رموز و اسرار لایتناهی، رحمت واسعۀ حق، بشیر و نذیر مطلق، حضرت محمدبن‌عبداللَه صلّی ‌اللَه ‌علیه ‌و آله ‌و سلّم، و اهل‌بیت معصومین او علیهم السّلام، الأدلّاءُ علی اللَه و الأُمَناء فی دینِ اللَه و الحُججُ علی عبادِ اللَه، سیّما الإمامُ المنتظر و الحجةُ الثّانی عشر، حجةُ ابن الحسن العسکری، روحی لتراب مقدمه الفداء؛ اللَهم بهم أتولّیٰ و من أعدائهم أتبرّء و إلیک المؤوّل فی کل شیء.

پروردگارا، طریق و مَنهج ما را مِنهاج اولیاء طاهرین قرار ده؛ افکار و عقاید ما را جز بر میزان صدق و معیار حق ـ که همانا چیزی جز انبعاث از رَشَحات قدسیّۀ ولایت عظمای الهی و مُستقاة¹ از سرچشمۀ ماء مَعین شرع انور نیست ـ قرار مده؛ و یقینی که هیچ وسوسه و شک و رَیبی را یارای رسوخ و نفوذ در آن نباشد و «یقینًا تُباشِرُ به قلبی»؛² قلم و قدم و بیانِ ما را در طریق اعتدال و صراط مستقیم، ثابت و پایدار بدار؛ اهداف و نیّات و آمال ما را مطلوب و امنیّۀ پاکان درگاهت و مطهرین از هر شَین و رَین³ قرار ده؛ و آخِرُ دَعوانا أنِ الحمدُ لِله ربّ العالَمین.⁴

اللَهمّ إنّی أسألک بمعانی جمیعِ ما یَدعوک به وُلاةُ أمرک، المأمونونَ علیٰ سِرِّک،