ارتداد در اسلام

حقیقی منصرف می‌نماید.

در اینجا خدای منّان از یک‌طرف با ایداع عقل فطری و قوۀ تشخیصِ حقایق از مَجازات، چراغِ فروزان رستگاری و فلاح را در وجود ما مشتعل و با ارسال رسل و انزال کتب، طریق تربیت و تکامل این ودیعۀ الهی را در قوانین تشریع، طیّ رسالت انبیاء عظام معیّن و مشخص فرمود. ولهذا می‌توان گفت: قوانین تشریع دقیقاً باید در راستای حقایق تکوین قرار گرفته و از آن تخطی ننمایند.

تطابق احکام تشریعیه با حقایق تکوینیه و فطریه

مسئلۀ تشریع و احکام منزلۀ الهی برخلاف پندار متکلّمین، صرفاً براساس تعبّد و محض اعتباریّت مولویّه نیست؛ بلکه لحاظ تطابق این دو با هم قطعاً مدّ نظر شارع مقدس بوده است.

در آیۀ شریفه به این اصل مهم تصریح می‌نماید:

﴿فِطۡرَتَ ٱللَهِ ٱلَّتِي فَطَرَ ٱلنَّاسَ عَلَيۡهَا لَا تَبۡدِيلَ لِخَلۡقِ ٱللَهِ ذَٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلۡقَيِّمُ﴾.¹

«خدای متعال فطرت و سرشت و شاکلۀ وجودی افراد را براساس فطرت و سرشت وجودی خویش بنا نهاد، و هیچ نوع تغییر و تحولی در خلقت خدا نمی‌باشد. یعنی جمیع افراد براساس فطرت توحید و حقایق نفس‌الأمریۀ توحید، خلق و سرشته شدند. بنابراین، دینی که می‌تواند متکفل امور فطری و جبلّیِ آدمی باشد، آن دین استوار و متقن و پابرجا خواهد بود.»

تفکر و اندیشه، اساس تعالیم الهیه

یکی از اساسی‌ترین مسائل مطرح شده در قرآن کریم و روایات ائمۀ معصومین علیهم السّلام، بلکه اساس و لبّ تمام مسائل مطروحه، مسئلۀ تفکر و اندیشه در امور مختلفۀ حیات و مبدأومعاد و مبانی اصیل اسلام و معارف توحیدی می‌باشد.

مسئلۀ تعقّل و تفکر و امتیاز صلاح و فساد در همۀ امور زندگی بشر، آن‌چنان بدیهی و مبیّن است که نیاز به هیچ‌گونه برهان و دلیلی بر لزوم و ضرورت آن احساس نمی‌شود، و می‌توان گفت که اصولاً اساس زندگی بشر در همۀ ابعاد حیات براساس تعقل و تفکر بنا شده است.