ارتداد در اسلام

قال محمّد بن علی الباقر علیه‌السّلام:

... مَن جَحَدَ نَبیّاً مُرسَلًا نُبوَّتَهُ و كَذَّبَهُ فَدَمُهُ مُباحٌ ... مَن جَحَدَ إمامًا [و] بَرِئَ مِنَ اللَهِ و بَرِئَ مِنهُ و مِن دینِهِ فَهوَ كافِرٌ مُرتَدٌّ عَنِ الإسلامِ لِأنَّ الإمامَ مِنَ اللَهِ و دینَهُ دینُ اللَه‌ و مَن بَرِئَ مِن دینِ اللَهِ فَهوَ كافِرٌ و دَمُهُ مُباحٌ فی تِلكَ الحالِ إلّا أن یَرجِعَ و یَتوبَ إلَى اللَهِ عَزَّ و جَلَّ مِمّا قال‌.

«هر کس نبوّت پیامبر مُرسَلی را انکار کرده و او را تکذیب نماید ریختن خونش مباح است... و هر کس امامت امامی را انکار کند پس همانا از خداوند و از امام و از دین او بیزاری جسته است پس کافر و از اسلام مرتد گشته است زیرا به‌تحقیق که امام از خداست و دین او دین خداست و هر کس از دین خداوند بیزاری جوید پس تحقیقا کافر گشته و در آن حال ریختن خونش مباح است مگر آنکه رجوع نماید و از آنچه بدان قائل گشته به درگاه خداوند توبه نماید.»

من لا یحضره الفقیه، ج ٤، ص ١٠٤