رسالۀ عمرۀ مفرده

آن دیگر بالا و پایین ندارد و تمام عوالم وجود را گرفته است!»

 این شخص زحمت کشیده و هزینه کرده و مسافتی را از شهر خود تا به مشهد آمده و شیعه هم هست، اما به‌جای زیارت می‌گوید: «عجب ضریحی است و عجب طلایی دارد!» آخر این چه زیارتی است؟!

 اگر ما به‌جای پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم باشیم، به او ثواب چند حجّ و عمره می‌دهیم؟ والله بنده به‌اندازۀ نصف یک عمرۀ مفرده هم به او ثواب نمی‌دهم و بیش از دو ـ سه شوط طواف، سهمی نصیب او نخواهد شد.

 در حرم نشسته بودم که دیدم یکی از آقایانی که به رحمت خدا رفته، نشسته است و افرادی هم پشت‌به‌ضریح به حرف‌های او توجه می‌کنند. به او گفتم: «به آقایانی که دور شما نشسته‌اند تذکر دهید که پشت‌به‌حضرت نشستن اهانت به امام علیه السّلام است.» گفت: «بله آقا، صحیح می‌فرمایید.»

 گرچه ان‌شاءالله غرضی نبوده و خواه‌ناخواه غفلتی پیدا شده، اما انسان باید در این موارد برخورد کند و تذکر دهد که: «خجالت بکشید و مؤدب باشید؛ چرا به ضریح پشت می‌کنید؟! ناشناس در گوشه‌ای زیارت کنید و بروید!»

 یکی از اساتید اخلاق ـ که او هم فوت کرده است ـ وقتی از طهران به مجلس مرحوم آقا در مشهد آمده بود، با لحن غیرمؤدبانه‌ای به ایشان گفت: «مگر شما در طهران، مرید نداشتید که به مشهد آمدید؟» ایشان فرمودند:

اگر انسان در سرش عقل داشته باشد، می‌داند که با از آن‌طرف دنیا آمدنِ برای زیارت و سکونت در جوار عتبۀ حضرت، کاری انجام نداده است!

 آیا این دو دیدگاه در یک مرتبه قرار دارد؟! استاد ایشان حضرت حاج سیّد هاشم حدّاد ـ قدّس سرّه ـ نیز در تشرف به زیارت امام رضا علیه السّلام هفت شوط دور ضریح طواف کردند؛¹ ایشان که طواف می‌کردند، بنده هم که در آن‌موقع