رسالۀ عمرۀ مفرده

 البته این مرتبه، پلۀ اول و مقدمه است و بعد ‌از ‌این مقام دستورات دیگری وجود دارد که سالک به سبب آن به مطالب بالاتری منتقل می‌شود؛ گرچه بنده به یاد ندارم که مرحوم والد ـ رضوان ‌الله علیه ـ آن دستورات را غیر از دو ـ ‌سه مورد به کسی داده باشند.

 از آنچه گذشت روشن شد که گرچه این نحوۀ ادراک وجود دارد؛ اما امکان ندارد وجودی در خارج تعیّن پیدا کند که ما بتوانیم بالإشارة الحسّیة و یا حتی بالإشارة العقلیة آن را به‌عنوان وجود بدون ماهیت نشان دهیم.¹ بنابراین، هر فعلی که در خارج تحقق پیدا می‌کند، باید با یکی از این شرایط مقارنت داشته باشد.

 فرض کنید که در هنگام نماز ناگهان رسول‌ خدا شما را صدا می‌زند؛ آیا در اینجا نماز خواندن ـ که مشمول اصل «الصلاةُ خیرُ موضوعٍ» نیز می‌باشد ـ مستحب است یا تلبّی و جواب به ندای رسول‌الله مقدّم می‌شود و نماز کراهت پیدا می‌کند؟

حکایت بی‌توجهی سعید‌بن‌مسیَّب به تشییع بدن مطهر امام سجاد علیه السّلام

 این مسئله نظیر داستان سعید‌بن‌مسیّب است. در روایتی آمده است:

بعد از شهادت امام زین‌العابدین علیه السّلام، تمام اهل مدینه در تشییع جنازۀ حضرت حاضر شدند. سعیدبن‌مُسَیَّب از حضور مردم در تشییع و خلوت شدن مسجدالنبی خوشحال شد و با خود گفت: «ممکن است در کنار قبر پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم دیگر چنین خلوتی را در طول عمر خود نیابم و ازطرف دیگر جنازۀ امام سجاد علیه السّلام که بدون حضور من بر روی زمین نمی‌ماند و همۀ مردم بدن آن حضرت را تشییع و بالأخره در بقیع دفن می‌کنند؛ پس بهتر است آن دو رکعت نمازی که فضیلت آن را از حضرت سجاد شنیده‌ام، بخوانم.»