رسالۀ عمرۀ مفرده

دهد و ببیند که امام رضا علیه السّلام از تکرار عمره در یک ماه نهی فرموده‌اند، در مواجهۀ با این مسائل دو حکم برای او روشن می‌شود:

 حکم اول: عمرۀ مکرره تشریع نشده است و نظر امام علیه السّلام بر اتیان آن نیست؛ پس وظیفه این است که فقط به یک عمره در ماه اکتفا شود و از عمرۀ دیگر تا شهر آتی منصرف گردد و برای سایر افراد نیز این حکم را بیان کند.

 حکم دوم: درصورتی‌که مکلف اصرار بر تکرار آن داشته باشد، باید همان کلام امام علیه السّلام را بگوید که تکرار عمره نباید کمتر از ده روز باشد.¹

 مجتهد حق ندارد در وهلۀ اول به مردم بگوید که تکرار عمره با بیش از ده روز فاصله عیبی ندارد؛ بلکه باید در قبال سؤال مخاطب مانند امام علیه السّلام پاسخ دهد که نباید بیش از یک عمره انجام داد و دیگر چیزی اضافه نکند. بله اگر مکلف مثل راوی مصرّانه الحاح کرد، او نیز می‌تواند مانند امام علیه السّلام عمل کند و حکم آن را بیان نماید.

 همان‌طور که امام علیه السّلام عمره را تکرار نمی‌کند، مجتهد نیز نباید تکرار کند. فقیهی که نهی امام علیه السّلام را نقل کند ولی خودش از آن سیره تبعیت نکند، معلوم است که باید در فکرش تغییر و تحولاتی ایجاد شود.

 البته اینکه ائمه علیهم السّلام عمره را در یک ماه تکرار نمی‌کرده‌اند، به‌جهت تکالیف خاص به مقام امامت نبوده است و لذا نمی‌فرمایند: «أنا لا أفعَلُ»؛ بلکه حکم را در این مورد به‌صورت ظاهر و یک تکلیف عامّ و در مقام تشریع بیان می‌فرمایند. اینکه امام رضا علیه السّلام آن شخص را نهی می‌کند، به این معناست که اگر منِ علیّ‌بن‌موسی‌الرضا یک سال هم در مکه بمانم در یک ماه دو عمره انجام نمی‌دهم، و اگر بخواهم، طواف می‌کنم.